θάλασσα

Ancient Greek

Alternative forms

• θάλαθθα
• θάλαττα (Attic)

Etymology

Possibly from ἅλς "salt"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tʰálas̚sa/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tʰálas̚sa/

• (4th AD Koine): IPA: /θálas̚sa/

• (10th AD Byzantine): IPA: /θálas̚sa/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /θálasa/

Noun

θάλασσα (genitive θαλάσσης) f, first declension; (thalassa)

1. sea
2. the Mediterranean Sea
3. channel
4. salt water

Inflection

First declension of θάλασσᾰ, θᾰλάσσης

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ θάλασσᾰ	τὼ θᾰλάσσᾱ	αἱ θάλασσαι
Genitive	τῆς θᾰλάσσης	τοῖν θᾰλάσσαιν	τῶν θᾰλασσῶν
Dative	τῇ θᾰλάσσῃ	τοῖν θᾰλάσσαιν	ταῖς θᾰλάσσαις
Accusative	τὴν θάλασσᾰν	τὼ θᾰλάσσᾱ	τὰς θᾰλάσσᾱς
Vocative	θάλασσᾰ	θᾰλάσσᾱ	θάλασσαι

References

• Bauer lexicon
• θάλασσα in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• Strong’s concordance number: G2281

---

Greek

Pronunciation

• IPA: [ˈθalasa]

Noun

θάλασσα (thálassa) f,   plural θάλασσες

1. sea, ocean

Declension

declension of θάλασσα

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	θάλασσα	θάλασσες
genitive (γενική)	θάλασσας	θαλασσών
accusative (αιτιατική)	θάλασσα	θάλασσες
vocative (κλητική)	θάλασσα	θάλασσες

See also

• θαλασσινά n pl (thalassiná, “seafood”)

Usage notes

Normal usage:

• ωκεανός (ocean) for Atlantic, Pacific etc.
• θάλασσα (sea) for Mediterranean, Baltic, Caribbean etc.
• πέλαγος (sea) for Adriatic, Aegean, Ionian etc