κρίσις

Ancient Greek

Etymology

From κρίνω "I decide"

Pronunciation

• (Classical): IPA: [krísis]
• (Koine): IPA: [krˈisis]
• (Byzantine): IPA: [krˈisis]

Noun

κρίσις (genitive κρίσεως) f, third declension; (krisis)

1. decision, determination, judgment
2. trial, sentence, accusation
3. quarrel, dispute
4. turning point or decisive point of disease progression

Inflection

Third declension of κρίσῐς, κρίσεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ κρίσῐς	τώ κρίσει	αἱ κρίσεις
Genitive	τῆς κρίσεως	τοῖν κρῐσέοιν	τῶν κρίσεων
Dative	τῇ κρίσει	τοῖν κρῐσέοιν	ταῖς κρίσεσῐ(ν)
Accusative	τήν κρίσῐν	τώ κρίσει	τάς κρίσεις
Vocative	κρίσῐ	κρίσει	κρίσεις

Third declension of κρίσῐς, κρίσιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ κρίσῐς	τώ κρίσιε	αἱ κρίσιες
Genitive	τῆς κρίσιος	τοῖν κρῐσίοιν	τῶν κρῐσίων
Dative	τῇ κρίσῑ, κρίσει	τοῖν κρῐσίοιν	ταῖς κρίσῐσῐ(ν), κρῐσίεσῐ(ν), κρίσεσῐ(ν)
Accusative	τήν κρίσῐν	τώ κρίσιε	τάς κρίσῑς, κρίσιᾰς
Vocative	κρίσῐ	κρίσιε	κρίσιες

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G2920