κρίσις

Definition from Wiktionary, a free dictionary

Jump to: navigation, search

Contents

[edit] Ancient Greek

[edit] Etymology

From κρίνω "I decide"

[edit] Pronunciation

  • (Classical): IPA: [krísis]
  • (Koine): IPA: [krˈisis]
  • (Byzantine): IPA: [krˈisis]

[edit] Noun

κρίσις (genitive κρίσεως) f, third declension; (krisis)

  1. decision, determination, judgment
  2. trial, sentence, accusation
  3. quarrel, dispute
  4. turning point or decisive point of disease progression

[edit] Inflection

    Third declension of κρίσῐς, κρίσεως
Case / # Singular Dual Plural
Nominative ἡ κρίσῐς τώ κρίσει αἱ κρίσεις
Genitive τῆς κρίσεως τοῖν κρῐσέοιν τῶν κρίσεων
Dative τῇ κρίσει τοῖν κρῐσέοιν ταῖς κρίσεσῐ(ν)
Accusative τήν κρίσῐν τώ κρίσει τάς κρίσεις
Vocative κρίσῐ κρίσει κρίσεις
    Third declension of κρίσῐς, κρίσιος (Ionic, Epic)
Case / # Singular Dual Plural
Nominative ἡ κρίσῐς τώ κρίσιε αἱ κρίσιες
Genitive τῆς κρίσιος τοῖν κρῐσίοιν τῶν κρῐσίων
Dative τῇ κρίσῑ, κρίσει τοῖν κρῐσίοιν ταῖς κρίσῐσῐ(ν), κρῐσίεσῐ(ν), κρίσεσῐ(ν)
Accusative τήν κρίσῐν τώ κρίσιε τάς κρίσῑς, κρίσιᾰς
Vocative κρίσι κρίσιε κρίσιες

[edit] References

Strong’s concordance number: G2920

Retrieved from "http://en.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9%CF%82"
Personal tools
In other languages