ποιητής

Ancient Greek

Alternative forms

• ποητής

Etymology

From ποιέω "I make"

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /po͜ɪ.ɛ͜ɛtɛ͜ɛ́s/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pyːeːtéːs/

• (4th AD Koine): IPA: /pyitís/

• (10th AD Byzantine): IPA: /pyitís/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /piitís/

Noun

ποιητής (genitive ποιητοῦ) m, first declension; (poiētēs)

1. One who makes/creates
2. lawgiver
3. poet
4. musician
5. writer

Inflection

First declension of ποιητής, ποιητοῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ ποιητής	τὼ ποιητά	οἱ ποιηταί
Genitive	τοῦ ποιητοῦ	τοῖν ποιηταῖν	τῶν ποιητῶν
Dative	τῷ ποιητῇ	τοῖν ποιηταῖν	τοῖς ποιηταῖς
Accusative	τὸν ποιητήν	τὼ ποιητά	τοὺς ποιητάς
Vocative	ποιητά	ποιητά	ποιηταί

Descendants

English: poet Greek: ποιητής (poiitís) m

Latin: poeta (poēta) Russian: поэ́т (poét) m

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4163

---

Greek

Noun

ποιητής (poiitís) m,   plural ποιητές

1. poet

Usage notes

• There is a rare alternative plural form ποιητάδες.   (Frequency 1.5%   -   Google Ελλάς,  Feb 2010.)
• Female form: ποιήτρια.

Declension

declension of ποιητής

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	ποιητής	ποιητές
genitive (γενική)	ποιητή	ποιητών
accusative (αιτιατική)	ποιητή	ποιητές
vocative (κλητική)	ποιητή	ποιητές