στίγμα

Ancient Greek

Etymology

From the Ancient Greek root στιγ- (stig-), whence also στίζω (stízō, “I mark”), and the suffix -μα (-ma).

Pronunciation

• (Classical): IPA: [stíɡma]
• (Koine): IPA: [stˈiɡma]
• (Byzantine): IPA: [stˈiɣma]

Noun

στίγμα (genitive στίγματος) n, third declension; (stigma)

1. A mark from a pointed instrument, often as a sign of ownership: mark, brand, tattoo
2. Any mark or spot
3. (colour): gold

Inflection

Third declension of στίγμᾰ, στίγμᾰτος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τό στίγμᾰ	τώ στίγμᾰτε	τά στίγμᾰτᾰ
Genitive	τοῦ στίγμᾰτος	τοῖν στιγμάτοιν	τῶν στιγμάτων
Dative	τῷ στίγμᾰτῐ	τοῖν στιγμάτοιν	τοῖς στίγμᾰσῐ(ν)
Accusative	τό στίγμᾰ	τώ στίγμᾰτε	τά στίγμᾰτᾰ
Vocative	στίγμᾰ	στίγμᾰτε	στίγμᾰτᾰ

Descendants

Catalan: estigma English: stigma Esperanto: stigmo French: stigma

Greek: στίγμα (stígma) Latin: stigma Portuguese: estigma Spanish: estigma

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4742

---

Greek

Noun

στίγμα (stígma) n.,   plural στίγματα

1. stigma (mark of infamy)
2. scar or birthmark
3. a ligature of the Greek letters lunate sigma and tau (Ϛ, ϛ)