φαίνω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰeh- (“to shine”).

Alternative forms

• φαείνω (Epic)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /pʰa͜ɪ́nɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pʰɛ́ːnoː/

• (4th AD Koine): IPA: /ɸéno/

• (10th AD Byzantine): IPA: /féno/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /féno/

Verb

φαίνω (phainō) future: φανῶ aorist: ἔφηνα perfect: πέφαγκα/πέφηνα perfect m/p: πέφασμαι aorist passive: ἐφάνην

1. I shine, give light
2. I cause to appear, bring to light
3. I show, make known
4. I display, exhibit
5. I explain, expound
6. I inform, indict
7. (passive) I appear, seem

Inflection

    Present: φαίνω, φαίνομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φαίνω	φαίνεις	φαίνει	φαίνετον	φαίνετον	φαίνομεν	φαίνετε	φαίνουσι(ν)
	subjunctive	φαίνω	φαίνῃς	φαίνῃ	φαίνητον	φαίνητον	φαίνωμεν	φαίνητε	φαίνωσι(ν)
	optative	φαίνοιμι	φαίνοις	φαίνοι	φαίνοιτον	φαινοίτην	φαίνοιμεν	φαίνοιτε	φαίνοιεν
	imperative		φαῖνε	φαινέτω	φαίνετον	φαινέτων		φαίνετε	φαινόντων
middle/ passive	indicative	φαίνομαι	φαίνει/ φαίνῃ	φαίνεται	φαίνεσθον	φαίνεσθον	φαινόμεθα	φαίνεσθε	φαίνονται
	subjunctive	φαίνωμαι	φαίνῃ	φαίνηται	φαίνησθον	φαίνησθον	φαινώμεθα	φαίνησθε	φαίνωνται
	optative	φαινοίμην	φαίνοιο	φαίνοιτο	φαίνοισθον	φαινοίσθην	φαινοίμεθα	φαίνοισθε	φαίνοιντο
	imperative		φαίνου	φαινέσθω	φαίνεσθον	φαινέσθων		φαίνεσθε	φαινέσθων
		active				middle/passive
infinitive		φαίνειν				φαίνεσθαι
participle		φαίνων , φαίνουσα , φαῖνον				φαινόμενος , φαινομένη , φαινόμενον

    Imperfect: ἔφαινον, ἐφαινόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἔφαινον	ἔφαινες	ἔφαινε	ἐφαίνετον	ἐφαινέτην	ἐφαίνομεν	ἐφαίνετε	ἔφαινον
middle/ passive		ἐφαινόμην	ἐφαίνου	ἐφαίνετο	ἐφαίνεσθον	ἐφαινέσθην	ἐφαινόμεθα	ἐφαίνεσθε	ἐφαίνοντο

    Future: φανῶ

number		singular			dual		plural
future		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φανῶ/ φανέω	φανεῖς	φανεῖ	φανεῖτον	φανεῖτον	φανοῦμεν	φανεῖτε	φανοῦσι(ν)
	optative	φανοίην/ φανοῖμι	φανοίης/ φανοῖς	φανοίη/ φανοῖ	φανοῖτον	φανοίτην	φανοῖμεν	φανοῖτε	φανοῖεν
middle	indicative	φανοῦμαι	φανῇ/ φανεῖ	φανεῖται	φανεῖσθον	φανεῖσθον	φανούμεθα	φανεῖσθε	φανοῦνται
	optative	φανοίμην	φανοῖο	φανοῖτο	φανοῖσθον	φανοίσθην	φανοίμεθα	φανοῖσθε	φανοῖντο
passive	indicative	φανήσομαι	φανήσει/ φανήσῃ	φανήσεται	φανήσεσθον	φανήσεσθον	φανησόμεθα	φανήσεσθε	φανήσονται
	optative	φανησοίμην	φανήσοιο	φανήσοιτο	φανήσοισθον	φανησοίσθην	φανησοίμεθα	φανήσοισθε	φανήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		φανεῖν			φανεῖσθαι		φανήσεσθαι
participle		φανῶν , φανοῦσα , φανοῦν			φανούμενος , φανουμένη , φανούμενον		φανησόμενος , φανησομένη , φανησόμενον

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5316