χαρακτήρ

Ancient Greek

Etymology

From χαράσσω (kharassō, “I scratch, engrave”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /kʰaraktɛ͜ɛ́r/

• (1st BC Egyptian): IPA: /kʰaraktéːr/

• (4th AD Koine): IPA: /xaraktír/

• (10th AD Byzantine): IPA: /xaraktír/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /xaɾaktíɾ/

Noun

χαρακτήρ (genitive χαρακτῆρος) m, third declension; (kharaktēr)

1. instrument used for engraving
2. person who engraves, engraver
3. impress, stamp, seal
4. reproduction, representation
5. figure, letter, character
6. characteristic, character
7. style

Inflection

Third declension of χαρακτήρ, χαρακτῆρος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	χαρακτήρ	χαρακτῆρε	χαρακτῆρες
Genitive	χαρακτῆρος	χαρακτήροιν	χαρακτήρων
Dative	χαρακτῆρῐ	χαρακτήροιν	χαρακτῆρσῐ(ν)
Accusative	χαρακτῆρᾰ	χαρακτῆρε	χαρακτῆρᾰς
Vocative	χαρακτήρ	χαρακτῆρε	χαρακτῆρες

Descendants

• Latin: character
• Russian: хара́ктер (xarákter) m

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G5481