χαρακτήρ
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Ancient Greek
[edit] Etymology
From χαράσσω (kharassō), “‘I scratch, engrave’”)
[edit] Pronunciation
- (Classical): IPA: [kʰaraktɛː́r]
- (Koine): IPA: [kʰaraktˈeːr]
- (Byzantine): IPA: [xaraktˈir]
[edit] Noun
χαρακτήρ (genitive χαρακτῆρος) m, third declension; (kharaktēr)
- instrument used for engraving
- person who engraves, engraver
- impress, stamp, seal
- reproduction, representation
- figure, letter, character
- characteristic, character
- style
[edit] Inflection
Third declension of χαρακτήρ, χαρακτῆρος
| Case / # | Singular | Dual | Plural |
|---|---|---|---|
| Nominative | χαρακτήρ | χαρακτῆρε | χαρακτῆρες |
| Genitive | χαρακτῆρος | χαρακτήροιν | χαρακτήρων |
| Dative | χαρακτῆρῐ | χαρακτήροιν | χαρακτῆρσῐ(ν) |
| Accusative | χαρακτῆρᾰ | χαρακτῆρε | χαρακτῆρᾰς |
| Vocative | χαρακτήρ | χαρακτῆρε | χαρακτῆρες |
[edit] References
- LSJ
- BDAG
- Strong’s concordance number: G5481
