ἄκρος
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Ancient Greek
[edit] Etymology
From Proto-Indo-European *h₂eḱ-. Cognates include Old Church Slavonic остръ (ostrŭ), Latin ācer, Old Armenian ասեղն (asełn), “‘needle’”) and Old English ecg (English edge).
[edit] Pronunciation
- (Classical): IPA: [ákros]
- (Koine): IPA: [ˈakro̞s]
- (Byzantine): IPA: [ˈakros]
[edit] Adjective
ἄκρος m., ἄκρα f., ἄκρον n.; first/second declension; (akros)
- At the edge, extreme, beginning, end: outermost (especially of the top)
- pointed, sharp
- Being the most of any characteristic: best, oldest, first
[edit] Inflection
| Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |||
| Nominative | ἄκρος | ἄκρᾱ | ἄκρον | ἄκρω | ἄκρα | ἄκρω | ἄκροι | ἄκραι | ἄκρα | |||
| Genitive | ἄκρου | ἄκρᾱς | ἄκρου | ἄκροιν | ἄκραιν | ἄκροιν | ἄκρων | ἄκρων | ἄκρων | |||
| Dative | ἄκρῳ | ἄκρᾳ | ἄκρῳ | ἄκροιν | ἄκραιν | ἄκροιν | ἄκροις | ἄκραις | ἄκροις | |||
| Accusative | ἄκρον | ἄκρᾱν | ἄκρον | ἄκρω | ἄκρα | ἄκρω | ἄκρους | ἄκρας | ἄκρα | |||
| Vocative | ἄκρε | ἄκρᾱ | ἄκρον | ἄκρω | ἄκρα | ἄκρω | ἄκροι | ἄκραι | ἄκρα | |||