feallan
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Old English [edit]
Etymology [edit]
From Proto-Germanic *fallaną, from Proto-Indo-European *pōl-. Cognate with Old Frisian falla (West Frisian falle), Old Saxon fallan (Low German fallen), Old Dutch fallan (Dutch vallen), Old High German fallan (German fallen), Old Norse falla (Danish falde, Swedish falla).
Pronunciation [edit]
- IPA: /ˈfæɑlːɑn/
Verb [edit]
feallan (strong class VII)
- to fall, fall down
Conjugation [edit]
Conjugation of feallan (strong class VII)
| indicative | present | preterite |
|---|---|---|
| 1st-person singular | fealle | fēoll |
| 2nd-person singular | fielst | fēolle |
| 3rd-person singular | fielþ | fēoll |
| plural | feallaþ | fēollon |
| subjunctive | present | preterite |
| singular | fealle | fēolle |
| plural | feallen | fēollen |
| imperative | ||
| singular | feall(e) | |
| plural | feallaþ | |
| participle | present | past |
| feallende | feallen | |