indulcatus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Latin [edit]
Etymology [edit]
Perfect passive participle of indulcō
Participle [edit]
indulcātus m (feminine indulcāta, neuter indulcātum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | indulcātus | indulcāta | indulcātum | indulcātī | indulcātae | indulcāta | |
| genitive | indulcātī | indulcātae | indulcātī | indulcātōrum | indulcātārum | indulcātōrum | |
| dative | indulcātō | indulcātae | indulcātō | indulcātīs | indulcātīs | indulcātīs | |
| accusative | indulcātum | indulcātam | indulcātum | indulcātōs | indulcātās | indulcāta | |
| ablative | indulcātō | indulcātā | indulcātō | indulcātīs | indulcātīs | indulcātīs | |
| vocative | indulcāte | indulcāta | indulcātum | indulcātī | indulcātae | indulcāta | |