veður
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] Faroese
[edit] Etymology 1
From Old Norse veðr (“wether”).
[edit] Alternative forms
- (common) veðrur
[edit] Noun
veður m.
[edit] Declension
| m19 | Singular | Plural | ||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | veður | veðurin | veðrar | veðrarnir |
| Accusative | veður | veðurin | veðrar | veðrarnar |
| Dative | veðri | veðrinum | veðrum | veðrunum |
| Genitive | veðurs | veðursins | veðra | veðranna |
[edit] Etymology 2
[edit] Alternative forms
[edit] Noun
veður m.
- one of several (normally four) spikes at the ends of a hiking pole (fjallstavur)
[edit] Declension
| m19 | Singular | Plural | ||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | veður | veðurin | veðrar | veðrarnir |
| Accusative | veður | veðurin | veðrar | veðrarnar |
| Dative | veðri | veðrinum | veðrum | veðrunum |
| Genitive | veðurs | veðursins | veðra | veðranna |
[edit] Etymology 3
From Old Norse veðr (“weather”).
[edit] Noun
veður n.
[edit] Declension
| n13s | Singular | |
| Indefinite | Definite | |
| Nominative | veður | veðrið |
| Accusative | veður | veðrið |
| Dative | veðri | veðrinum |
| Genitive | veðurs | veðursins |
[edit] Etymology 4
[edit] Verb form
veður
[edit] Conjugation
| vaða, v-58 | ||||
| number | singular | plural | ||
| person | first | second | third | all |
| Indicative | eg | tú | hann / hon tað |
vit, tit, teir / tær / tey tygum |
| Present | vaði | veður | veður | vaða |
| Past | vóð | vóð(st) | vóð | vóðu |
| Imperative | tú | tit | ||
| Present | — | vað ! | — | vaðið ! |
| Infinitive | vaða | |||
| Pres. part. | vaðandi | |||
| Past part. a26 | vaðin | |||
| Supine | vaðið | |||
[edit] Icelandic
[edit] Pronunciation
[edit] Etymology 1
From Old Norse veðr (“wether”).
[edit] Noun
veður m.
- (archaic or poetic) ram
- (archaic) battering ram
[edit] Declension
declension of veður
[edit] Etymology 2
Compare Faroese veður (2), veðrur, of the same meaning. Perhaps ultimately
[edit] Alternative forms
[edit] Noun
veður m.
- one of several (normally four) spikes at the ends of a hiking pole
[edit] Declension
declension of veður
[edit] Etymology 3
From Old Norse veðr (“weather”).
[edit] Noun
veður n.
[edit] Declension
declension of veður
[edit] Derived terms
|
[edit] Synonyms
- (weather): veðurfar
[edit] Etymology 4
[edit] Verb
veður
- second-person and third-person singular present indicative of vaða