áfangastaður

Icelandic

Etymology

From áfangi +‎ staður.

Noun

áfangastaður m (genitive singular áfangastaðar, nominative plural áfangastaðir)

1. stop, stopping point
2. destination

Declension

Declension of áfangastaður (masculine, based on staður)

	singular		plural
	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative	áfangastaður	áfangastaðurinn	áfangastaðir	áfangastaðirnir
accusative	áfangastað	áfangastaðinn	áfangastaði	áfangastaðina
dative	áfangastað	áfangastaðnum	áfangastöðum	áfangastöðunum
genitive	áfangastaðar	áfangastaðarins	áfangastaða	áfangastaðanna

Further reading

• “áfangastaður” in the Dictionary of Modern Icelandic (in Icelandic) and ISLEX (in the Nordic languages)