ματαιότης

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Ancient Greek[edit]

Etymology[edit]

From μάτη(mátē, folly)

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

ματαιότης ‎(mataiótēsf ‎(genitive ματαιότητος); third declension

  1. emptiness, purposelessness, futility

Inflection[edit]

References[edit]


Greek[edit]

Etymology[edit]

From Ancient Greek ματαιότης(mataiótēs)

Noun[edit]

ματαιότης ‎(mataiótisf

  1. Katharevousa form of ματαιότητα(mataiótita)
    ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης
    mataiótis mataiotíton, ta pánta mataiótis
    Vanity of vanities; all is vanity. (Ecclesiastes)