μελαγχολία

Ancient Greek

Etymology

From μελάγχολος (melánkholos, “dipped in black bile”) +‎ -ία (-ía), from μέλας (mélas, “black”) + χόλος (khólos, “gall, bile”).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /me.laŋ.kʰo.lí.aː/ → /me.laŋ.xoˈli.a/ → /me.laŋ.xoˈli.a/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /me.laŋ.kʰo.lí.aː/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /me.laŋ.kʰoˈli.a/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /me.laŋ.xoˈli.a/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /me.laŋ.xoˈli.a/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /me.laŋ.xoˈli.a/

Noun

μελαγχολῐ́ᾱ • (melankholĭ́ā) f (genitive μελαγχολῐ́ᾱς); first declension

1. melancholy, atrabiliousness

Inflection

First declension of ἡ μελαγχολῐ́ᾱ; τῆς μελαγχολῐ́ᾱς (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ μελαγχολῐ́ᾱ hē melankholĭ́ā	τὼ μελαγχολῐ́ᾱ tṑ melankholĭ́ā	αἱ μελαγχολῐ́αι hai melankholĭ́ai
Genitive	τῆς μελαγχολῐ́ᾱς tês melankholĭ́ās	τοῖν μελαγχολῐ́αιν toîn melankholĭ́ain	τῶν μελαγχολῐῶν tôn melankholĭôn
Dative	τῇ μελαγχολῐ́ᾳ tēî melankholĭ́āi	τοῖν μελαγχολῐ́αιν toîn melankholĭ́ain	ταῖς μελαγχολῐ́αις taîs melankholĭ́ais
Accusative	τὴν μελαγχολῐ́ᾱν tḕn melankholĭ́ān	τὼ μελαγχολῐ́ᾱ tṑ melankholĭ́ā	τᾱ̀ς μελαγχολῐ́ᾱς tā̀s melankholĭ́ās
Vocative	μελαγχολῐ́ᾱ melankholĭ́ā	μελαγχολῐ́ᾱ melankholĭ́ā	μελαγχολῐ́αι melankholĭ́ai
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Related terms

• μελαγχολάω (melankholáō) / μελαγχολῶ (melankholô)
• μελαγχολικός (melankholikós)

• and see: μελάγχολος (melánkholos) and μελαγ- (melag-), -χολία (-kholía)

Descendants

• → Armenian: մելամաղձ (melamaġj) (partial calque)
• → English: melancholy
• ⇒ Esperanto: melankolio
• → Greek: μελαγχολία (melancholía) (learned)
• → Late Latin: melancholia

Further reading

• μελαγχολία, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011
• “μελαγχολία”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• μελαγχολία in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette

Greek

Etymology

Learned borrowing from Ancient Greek μελαγχολία (melankholía).

Pronunciation

• IPA^(key): /me.laŋ.xoˈli.a/
• Hyphenation: με‧λαγ‧χο‧λί‧α

Noun

μελαγχολία • (melancholía) f

1. melancholia, melancholy (great sadness or depression, especially of a thoughtful or introspective nature)
2. (psychiatry) melancholia, melancholic depression

Declension

Declension of μελαγχολία

	singular	plural
nominative	μελαγχολία (melancholía)	μελαγχολίες (melancholíes)
genitive	μελαγχολίας (melancholías)	μελαγχολιών (melancholión)
accusative	μελαγχολία (melancholía)	μελαγχολίες (melancholíes)
vocative	μελαγχολία (melancholía)	μελαγχολίες (melancholíes)

Related terms

• μελαγχολικός (melancholikós)
• μελαγχολώ (melancholó)

• and see: μέλας (mélas), μελαγ- (melag-), and χολή (cholí)

Further reading

• μελαγχολία on the Greek Wikipedia.Wikipedia ^el