φωνέω

Ancient Greek

Alternative forms

• φώνειμι (phṓneimi) — Aeolic

Etymology

From φωνή (phōnḗ, “sound”) +‎ -έω (-éō, denominative verbal suffix).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /pʰɔː.né.ɔː/ → /ɸoˈne.o/ → /foˈne.o/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /pʰɔː.né.ɔː/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /pʰoˈne.o/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ɸoˈne.o/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /foˈne.o/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /foˈne.o/

Verb

φωνέω • (phōnéō)

1. to produce a sound or tone
2. to speak loud or clearly; to speak, give utterance, voice (of men)
3. to call by name, call
4. to speak, tell of

Usage notes

• The Ionic infinitive φωνέειν (phōnéein) is attested
• The Aeolic participle form φώνεισα (phṓneisa) is attested
• The Doric aorist φώνασε (phṓnase) is attested.

Inflection

   Present: φωνέω, φωνέομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φωνέω	φωνέεις	φωνέει	φωνέετον	φωνέετον	φωνέομεν	φωνέετε	φωνέουσῐ(ν)
	subjunctive	φωνέω	φωνέῃς	φωνέῃ	φωνέητον	φωνέητον	φωνέωμεν	φωνέητε	φωνέωσῐ(ν)
	optative	φωνέοιμῐ	φωνέοις	φωνέοι	φωνέοιτον	φωνεοίτην	φωνέοιμεν	φωνέοιτε	φωνέοιεν
	imperative		φώνεε	φωνεέτω	φωνέετον	φωνεέτων		φωνέετε	φωνεόντων
middle/passive	indicative	φωνέομαι	φωνέῃ, φωνέει	φωνέεται	φωνέεσθον	φωνέεσθον	φωνεόμεθᾰ	φωνέεσθε	φωνέονται
	subjunctive	φωνέωμαι	φωνέῃ	φωνέηται	φωνέησθον	φωνέησθον	φωνεώμεθᾰ	φωνέησθε	φωνέωνται
	optative	φωνεοίμην	φωνέοιο	φωνέοιτο	φωνέοισθον	φωνεοίσθην	φωνεοίμεθᾰ	φωνέοισθε	φωνέοιντο
	imperative		φωνέου	φωνεέσθω	φωνέεσθον	φωνεέσθων		φωνέεσθε	φωνεέσθων
		active				middle/passive
infinitive		φωνέειν				φωνέεσθαι
participle	m	φωνέων				φωνεόμενος
	f	φωνέουσᾰ				φωνεομένη
	n	φωνέον				φωνεόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Present: φωνῶ, φωνοῦμαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φωνῶ	φωνεῖς	φωνεῖ	φωνεῖτον	φωνεῖτον	φωνοῦμεν	φωνεῖτε	φωνοῦσῐ(ν)
	subjunctive	φωνῶ	φωνῇς	φωνῇ	φωνῆτον	φωνῆτον	φωνῶμεν	φωνῆτε	φωνῶσῐ(ν)
	optative	φωνοίην, φωνοῖμῐ	φωνοίης, φωνοῖς	φωνοίη, φωνοῖ	φωνοῖτον, φωνοίητον	φωνοίτην, φωνοιήτην	φωνοῖμεν, φωνοίημεν	φωνοῖτε, φωνοίητε	φωνοῖεν, φωνοίησᾰν
	imperative		φώνει	φωνείτω	φωνεῖτον	φωνείτων		φωνεῖτε	φωνούντων
middle/passive	indicative	φωνοῦμαι	φωνεῖ, φωνῇ	φωνεῖται	φωνεῖσθον	φωνεῖσθον	φωνούμεθᾰ	φωνεῖσθε	φωνοῦνται
	subjunctive	φωνῶμαι	φωνῇ	φωνῆται	φωνῆσθον	φωνῆσθον	φωνώμεθᾰ	φωνῆσθε	φωνῶνται
	optative	φωνοίμην	φωνοῖο	φωνοῖτο	φωνοῖσθον	φωνοίσθην	φωνοίμεθᾰ	φωνοῖσθε	φωνοῖντο
	imperative		φωνοῦ	φωνείσθω	φωνεῖσθον	φωνείσθων		φωνεῖσθε	φωνείσθων
		active				middle/passive
infinitive		φωνεῖν				φωνεῖσθαι
participle	m	φωνῶν				φωνούμενος
	f	φωνοῦσᾰ				φωνουμένη
	n	φωνοῦν				φωνούμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Imperfect: ἐφώνεον, ἐφωνεόμην (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐφώνεον	ἐφώνεες	ἐφώνεε(ν)	ἐφωνέετον	ἐφωνεέτην	ἐφωνέομεν	ἐφωνέετε	ἐφώνεον
middle/passive	indicative	ἐφωνεόμην	ἐφωνέου	ἐφωνέετο	ἐφωνέεσθον	ἐφωνεέσθην	ἐφωνεόμεθᾰ	ἐφωνέεσθε	ἐφωνέοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Imperfect: ἐφώνουν, ἐφωνούμην (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐφώνουν	ἐφώνεις	ἐφώνει	ἐφωνεῖτον	ἐφωνείτην	ἐφωνοῦμεν	ἐφωνεῖτε	ἐφώνουν
middle/passive	indicative	ἐφωνούμην	ἐφωνοῦ	ἐφωνεῖτο	ἐφωνεῖσθον	ἐφωνείσθην	ἐφωνούμεθᾰ	ἐφωνεῖσθε	ἐφωνοῦντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Future: φωνήσω

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φωνήσω	φωνήσεις	φωνήσει	φωνήσετον	φωνήσετον	φωνήσομεν	φωνήσετε	φωνήσουσῐ(ν)
	optative	φωνήσοιμῐ	φωνήσοις	φωνήσοι	φωνήσοιτον	φωνησοίτην	φωνήσοιμεν	φωνήσοιτε	φωνήσοιεν
		active
infinitive		φωνήσειν
participle	m	φωνήσων
	f	φωνήσουσᾰ
	n	φωνῆσον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Aorist: ἐφώνησᾰ, ἐφωνησᾰ́μην, ἐφωνήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐφώνησᾰ	ἐφώνησᾰς	ἐφώνησε(ν)	ἐφωνήσᾰτον	ἐφωνησᾰ́την	ἐφωνήσᾰμεν	ἐφωνήσᾰτε	ἐφώνησᾰν
	subjunctive	φωνήσω	φωνήσῃς	φωνήσῃ	φωνήσητον	φωνήσητον	φωνήσωμεν	φωνήσητε	φωνήσωσῐ(ν)
	optative	φωνήσαιμῐ	φωνήσειᾰς, φωνήσαις	φωνήσειε(ν), φωνήσαι	φωνήσαιτον	φωνησαίτην	φωνήσαιμεν	φωνήσαιτε	φωνήσειᾰν, φωνήσαιεν
	imperative		φώνησον	φωνησᾰ́τω	φωνήσᾰτον	φωνησᾰ́των		φωνήσᾰτε	φωνησᾰ́ντων
middle	indicative	ἐφωνησᾰ́μην	ἐφωνήσω	ἐφωνήσᾰτο	ἐφωνήσᾰσθον	ἐφωνησᾰ́σθην	ἐφωνησᾰ́μεθᾰ	ἐφωνήσᾰσθε	ἐφωνήσᾰντο
	subjunctive	φωνήσωμαι	φωνήσῃ	φωνήσηται	φωνήσησθον	φωνήσησθον	φωνησώμεθᾰ	φωνήσησθε	φωνήσωνται
	optative	φωνησαίμην	φωνήσαιο	φωνήσαιτο	φωνήσαισθον	φωνησαίσθην	φωνησαίμεθᾰ	φωνήσαισθε	φωνήσαιντο
	imperative		φώνησαι	φωνησᾰ́σθω	φωνήσᾰσθον	φωνησᾰ́σθων		φωνήσᾰσθε	φωνησᾰ́σθων
passive	indicative	ἐφωνήθην	ἐφωνήθης	ἐφωνήθη	ἐφωνήθητον	ἐφωνηθήτην	ἐφωνήθημεν	ἐφωνήθητε	ἐφωνήθησᾰν
	subjunctive	φωνηθῶ	φωνηθῇς	φωνηθῇ	φωνηθῆτον	φωνηθῆτον	φωνηθῶμεν	φωνηθῆτε	φωνηθῶσῐ(ν)
	optative	φωνηθείην	φωνηθείης	φωνηθείη	φωνηθεῖτον, φωνηθείητον	φωνηθείτην, φωνηθειήτην	φωνηθεῖμεν, φωνηθείημεν	φωνηθεῖτε, φωνηθείητε	φωνηθεῖεν, φωνηθείησᾰν
	imperative		φωνήθητῐ	φωνηθήτω	φωνήθητον	φωνηθήτων		φωνήθητε	φωνηθέντων
		active			middle		passive
infinitive		φωνῆσαι			φωνήσᾰσθαι		φωνηθῆναι
participle	m	φωνήσᾱς			φωνησᾰ́μενος		φωνηθείς
	f	φωνήσᾱσᾰ			φωνησᾰμένη		φωνηθεῖσᾰ
	n	φωνῆσᾰν			φωνησᾰ́μενον		φωνηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Aorist: φώνησᾰ (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φώνησᾰ	φώνησᾰς	φώνησε(ν)	φωνήσᾰτον	φωνησᾰ́την	φωνήσᾰμεν	φωνήσᾰτε	φώνησᾰν
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Perfect: πεφώνηκᾰ, πεφώνημαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	πεφώνηκᾰ	πεφώνηκᾰς	πεφώνηκε(ν)	πεφωνήκᾰτον	πεφωνήκᾰτον	πεφωνήκᾰμεν	πεφωνήκᾰτε	πεφωνήκᾱσῐ(ν)
	subjunctive	πεφωνήκω	πεφωνήκῃς	πεφωνήκῃ	πεφωνήκητον	πεφωνήκητον	πεφωνήκωμεν	πεφωνήκητε	πεφωνήκωσῐ(ν)
	optative	πεφωνήκοιμῐ, πεφωνηκοίην	πεφωνήκοις, πεφωνηκοίης	πεφωνήκοι, πεφωνηκοίη	πεφωνήκοιτον	πεφωνηκοίτην	πεφωνήκοιμεν	πεφωνήκοιτε	πεφωνήκοιεν
	imperative		πεφώνηκε	πεφωνηκέτω	πεφωνήκετον	πεφωνηκέτων		πεφωνήκετε	πεφωνηκόντων
middle/passive	indicative	πεφώνημαι	πεφώνησαι	πεφώνηται	πεφώνησθον	πεφώνησθον	πεφωνήμεθᾰ	πεφώνησθε	πεφώνηνται
	subjunctive	πεφωνημένος ὦ	πεφωνημένος ᾖς	πεφωνημένος ᾖ	πεφωνημένω ἦτον	πεφωνημένω ἦτον	πεφωνημένοι ὦμεν	πεφωνημένοι ἦτε	πεφωνημένοι ὦσῐ(ν)
	optative	πεφωνημένος εἴην	πεφωνημένος εἴης	πεφωνημένος εἴη	πεφωνημένω εἴητον, εἶτον	πεφωνημένω εἰήτην, εἴτην	πεφωνημένοι εἴημεν, εἶμεν	πεφωνημένοι εἴητε, εἶτε	πεφωνημένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		πεφώνησο	πεφωνήσθω	πεφώνησθον	πεφωνήσθων		πεφώνησθε	πεφωνήσθων
		active				middle/passive
infinitive		πεφωνηκέναι				πεφωνῆσθαι
participle	m	πεφωνηκώς				πεφωνημένος
	f	πεφωνηκυῖᾰ				πεφωνημένη
	n	πεφωνηκός				πεφωνημένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

   Pluperfect: ἐπεφωνήκειν, ἐπεφωνήμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐπεφωνήκειν, ἐπεφωνήκη	ἐπεφωνήκεις, ἐπεφωνήκης	ἐπεφωνήκει(ν)	ἐπεφωνήκετον	ἐπεφωνηκέτην	ἐπεφωνήκεμεν	ἐπεφωνήκετε	ἐπεφωνήκεσᾰν
middle/passive	indicative	ἐπεφωνήμην	ἐπεφώνησο	ἐπεφώνητο	ἐπεφώνησθον	ἐπεφωνήσθην	ἐπεφωνήμεθᾰ	ἐπεφώνησθε	ἐπεφώνηντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

• ἀναφωνέω (anaphōnéō)
• ἀντιφωνέω (antiphōnéō)
• ἀποφωνέω (apophōnéō)
• ἀσυμφωνέω (asumphōnéō)
• ἀφωνέω (aphōnéō)
• βαρβαροφωνέω (barbarophōnéō)
• βαρυφωνέω (baruphōnéō)
• διαφωνέω (diaphōnéō)
• διχοφωνέω (dikhophōnéō)
• ἐκφωνέω (ekphōnéō)
• ἐπαναφωνέω (epanaphōnéō)
• ἐπιφωνέω (epiphōnéō)
• εὐφωνέω (euphōnéō)
• καινοφωνέω (kainophōnéō)
• κακοφωνέω (kakophōnéō)
• καλλιφωνέω (kalliphōnéō)
• κενοφωνέω (kenophōnéō)
• λιγυφωνέω (liguphōnéō)
• μακροφωνέω (makrophōnéō)
• μεταφωνέω (metaphōnéō)
• ξενοφωνέω (xenophōnéō)
• ὁμοιοφωνέω (homoiophōnéō)
• ὁμοφωνέω (homophōnéō)
• ὀξυφωνέω (oxuphōnéō)
• παραναφωνέω (paranaphōnéō)
• παραφωνέω (paraphōnéō)
• περιφωνέω (periphōnéō)
• ποταποφωνέω (potapophōnéō)
• προαναφωνέω (proanaphōnéō)
• προεκφωνέω (proekphōnéō)
• προσαποφωνέω (prosapophōnéō)
• προσεπιφωνέω (prosepiphōnéō)
• προσυμφωνέω (prosumphōnéō)
• προσφωνέω (prosphōnéō)
• προφωνέω (prophōnéō)
• συμφωνέω (sumphōnéō)
• συνεκφωνέω (sunekphōnéō)
• συνεπιφωνέω (sunepiphōnéō)
• τραχυφωνέω (trakhuphōnéō)
• ὑπερφωνέω (huperphōnéō)
• ὑποφωνέω (hupophōnéō)
• φώνημα (phṓnēma)
• φώνησις (phṓnēsis)
• χεσιφωνέω (khesiphōnéō)

Descendants

• ⇒ Greek: φωνάζω (fonázo)

References

• “φωνέω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• “φωνέω”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• “φωνέω”, in Autenrieth, Georg (1891), A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
• φωνέω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• φωνέω in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
• “φωνέω”, in Slater, William J. (1969), Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
• G5455 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible