Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



वनिता (vanitāf

  1. a loved wife, mistress, any woman (also applied to the female of an animal or bird)
  2. a kind of metre


Feminine ā-stem declension of वनिता
Nom. sg. वनिता (vanitā)
Gen. sg. वनितायाः (vanitāyāḥ)
Singular Dual Plural
Nominative वनिता (vanitā) वनिते (vanite) वनिताः (vanitāḥ)
Vocative वनिते (vanite) वनिते (vanite) वनिताः (vanitāḥ)
Accusative वनिताम् (vanitām) वनिते (vanite) वनिताः (vanitāḥ)
Instrumental वनितया (vanitayā) वनिताभ्याम् (vanitābhyām) वनिताभिः (vanitābhiḥ)
Dative वनितायै (vanitāyai) वनिताभ्याम् (vanitābhyām) वनिताभ्यः (vanitābhyaḥ)
Ablative वनितायाः (vanitāyāḥ) वनिताभ्याम् (vanitābhyām) वनिताभ्यः (vanitābhyaḥ)
Genitive वनितायाः (vanitāyāḥ) वनितयोः (vanitayoḥ) वनितानाम् (vanitānām)
Locative वनितायाम् (vanitāyām) वनितयोः (vanitayoḥ) वनितासु (vanitāsu)