Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



वनिता ‎(vanitāf

  1. a loved wife, mistress, any woman (also applied to the female of an animal or bird)
  2. a kind of metre


Feminine ā-stem declension of वनिता
Nom. sg. वनिता ‎(vanitā)
Gen. sg. वनितायाः ‎(vanitāyāḥ)
Singular Dual Plural
Nominative वनिता ‎(vanitā) वनिते ‎(vanite) वनिताः ‎(vanitāḥ)
Vocative वनिते ‎(vanite) वनिते ‎(vanite) वनिताः ‎(vanitāḥ)
Accusative वनिताम् ‎(vanitām) वनिते ‎(vanite) वनिताः ‎(vanitāḥ)
Instrumental वनितया ‎(vanitayā) वनिताभ्याम् ‎(vanitābhyām) वनिताभिः ‎(vanitābhiḥ)
Dative वनितायै ‎(vanitāyai) वनिताभ्याम् ‎(vanitābhyām) वनिताभ्यः ‎(vanitābhyaḥ)
Ablative वनितायाः ‎(vanitāyāḥ) वनिताभ्याम् ‎(vanitābhyām) वनिताभ्यः ‎(vanitābhyaḥ)
Genitive वनितायाः ‎(vanitāyāḥ) वनितयोः ‎(vanitayoḥ) वनितानाम् ‎(vanitānām)
Locative वनितायाम् ‎(vanitāyām) वनितयोः ‎(vanitayoḥ) वनितासु ‎(vanitāsu)