Reconstruction:Proto-West Germanic/anafangi
Appearance
Proto-West Germanic
[edit]Etymology
[edit]From *ana- + *fangi. Old Norse áfang n is either a parallel formation or a loan or cognate with a change in gender.
Noun
[edit]*anafangi m
Inflection
[edit]| i-stem | ||
|---|---|---|
| Singular | ||
| Nominative | *anafangi | |
| Genitive | *anafangī | |
| Singular | Plural | |
| Nominative | *anafangi | *anafangī |
| Accusative | *anafangi | *anafangī |
| Genitive | *anafangī | *anafangijō |
| Dative | *anafangī | *anafangim, *anafangijum |
| Instrumental | *anafangī | *anafangim, *anafangijum |
Descendants
[edit]- Old English: onfenġ
- Old Frisian: anfeng, onefeng
- >? West Frisian: oanfang
- Old Dutch: *anafang
- Old Saxon: anafang
- Old High German: anafang, anafanc, anefang, anavanch, anavang
References
[edit]- Christopher Gordon Bailey (January 1997), The Etymology of the Old High German Weak Verb: Volume I, University of Newcastle upon Tyne, page 79: “WGmc *anafangaz[sic]”
