concubinatus
Appearance
Latin
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]- (Classical Latin) IPA(key): [kɔŋ.kʊ.biːˈnaː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [koŋ.ku.biˈnaː.tus]
Noun
[edit]concubīnātus m (genitive concubīnātūs); fourth declension
Declension
[edit]Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | concubīnātus | concubīnātūs |
| genitive | concubīnātūs | concubīnātuum |
| dative | concubīnātuī | concubīnātibus |
| accusative | concubīnātum | concubīnātūs |
| ablative | concubīnātū | concubīnātibus |
| vocative | concubīnātus | concubīnātūs |
Descendants
[edit]- → German: Konkubinat
References
[edit]- “concubinatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press