dük

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: duk

Turkish[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from French duc.

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

dük (definite accusative dükü, plural dükler)

  1. duke, male ruler of a duchy

Declension[edit]

Inflection
Nominative dük
Definite accusative dükü
Singular Plural
Nominative dük dükler
Definite accusative dükü dükleri
Dative düke düklere
Locative dükte düklerde
Ablative dükten düklerden
Genitive dükün düklerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular düküm düklerim
2nd singular dükün düklerin
3rd singular dükü dükleri
1st plural dükümüz düklerimiz
2nd plural dükünüz dükleriniz
3rd plural dükleri dükleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular düküm düklerim
2nd singular düksün düklersin
3rd singular dük
düktür
dükler
düklerdir
1st plural düküz dükleriz
2nd plural düksünüz düklersiniz
3rd plural dükler düklerdir



Volapük[edit]

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

dük (plural düks)

  1. duke

Declension[edit]