dugnaður

Icelandic

Etymology

From Old Norse dugnaðr.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈtʏɣnaːðʏr/

Noun

dugnaður m (genitive singular dugnaðar, no plural)

1. energy, activity, diligence

   Synonyms: dugur, kraftur, atorka

Declension

Declension of dugnaður (sg-only masculine)

	singular
	indefinite	definite
nominative	dugnaður	dugnaðurinn
accusative	dugnað	dugnaðinn
dative	dugnaði	dugnaðinum, dugnaðnum
genitive	dugnaðar	dugnaðarins