gerçek

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search
See also: Gerçek

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From Ottoman Turkish كرچك (gerçek, true, actual, real), from Old Anatolian Turkish [script needed] (girçek, true), [script needed] (girtü, truth), from Proto-Turkic *gẹr-tü (true, truth).[1] Compare also Mongolian гэрээ (geree, agreement), гэрч (gerč, witness).

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ɟeɾtʃec/
  • (file)
  • Hyphenation: ger‧çek

Adjective[edit]

gerçek (comparative daha gerçek, superlative en gerçek)

  1. true, real
  2. rightful, truthful

Declension[edit]

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]

Adverb[edit]

gerçek

  1. for real

Derived terms[edit]

Noun[edit]

gerçek

  1. truth, the real, fact, reality

Declension[edit]

Inflection
Nominative gerçek
Definite accusative gerçeği
Singular Plural
Nominative gerçek gerçekler
Definite accusative gerçeği gerçekleri
Dative gerçeğe gerçeklere
Locative gerçekte gerçeklerde
Ablative gerçekten gerçeklerden
Genitive gerçeğin gerçeklerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular gerçeğim gerçeklerim
2nd singular gerçeğin gerçeklerin
3rd singular gerçeği gerçekleri
1st plural gerçeğimiz gerçeklerimiz
2nd plural gerçeğiniz gerçekleriniz
3rd plural gerçekleri gerçekleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular gerçeğim gerçeklerim
2nd singular gerçeksin gerçeklersin
3rd singular gerçek
gerçektir
gerçekler
gerçeklerdir
1st plural gerçekiz gerçekleriz
2nd plural gerçeksiniz gerçeklersiniz
3rd plural gerçekler gerçeklerdir

Derived terms[edit]

References[edit]

  1. ^ Starostin, Sergei; Dybo, Anna; Mudrak, Oleg (2003), “*gẹr-tü”, in Etymological dictionary of the Altaic languages (Handbuch der Orientalistik; VIII.8), Leiden, New York, Köln: E.J. Brill