işkence

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From Ottoman Turkish اشكنجه(işkence), from Old Anatolian Turkish [script needed] (şikence, press), [script needed] (işkenci, pain, trouble), from Persian شکنجه(šekanje, torment; torture), اشکنجه(eškanje).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

işkence (definite accusative işkenceyi, plural işkenceler)

  1. torture
  2. (woodworking) wood clamp[1] (also known as F-clamp)

Declension[edit]

Inflection
Nominative işkence
Definite accusative işkenceyi
Singular Plural
Nominative işkence işkenceler
Definite accusative işkenceyi işkenceleri
Dative işkenceye işkencelere
Locative işkencede işkencelerde
Ablative işkenceden işkencelerden
Genitive işkencenin işkencelerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular işkencem işkencelerim
2nd singular işkencen işkencelerin
3rd singular işkencesi işkenceleri
1st plural işkencemiz işkencelerimiz
2nd plural işkenceniz işkenceleriniz
3rd plural işkenceleri işkenceleri

Synonyms[edit]

References[edit]

  1. ^ “Kanca Marangoz İşkencesi / Standart Model - Ağaç Saplı 200 cm.”, in e-hırdavat.com[1] (in Turkish), accessed 2012-12-01