mianownik

Polish

3 – licznik
4 – mianownik

Etymology

Etymology tree

Proto-Indo-European *h₁n̥h₃mén

Proto-Balto-Slavic *inˀmin

Proto-Slavic *jьmę

Proto-Indo-European *h₂euh₁-der.?

Proto-Slavic *-ovati

Proto-Slavic *jьmenovati

Polish mianować

Proto-Slavic *-nъ

Proto-Indo-European *-eykos

Proto-Balto-Slavic *-eikas

Proto-Slavic *-ikъ

Proto-Slavic *-nikъ

Old Polish -nik

Polish -nik

▲

Latin nōminātīvuscalq.

Polish mianownik

From mianować + -nik. Calque of Latin nōminātīvus. Coined by Onufry Kopczyński.

Pronunciation

• IPA^(key): /mjaˈnɔv.ɲik/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɔvɲik
• Syllabification: mia‧now‧nik

Noun

mianownik m inan

1. (grammar) nominative
2. (arithmetic) denominator (number or expression written below the line in a fraction)

   Coordinate term: licznik

   wspólny mianownik ― common denominator

   najniższy wspólny mianownik ― least common denominator

Declension

Declension of mianownik

	singular	plural
nominative	mianownik	mianowniki
genitive	mianownika	mianowników
dative	mianownikowi	mianownikom
accusative	mianownik	mianowniki
instrumental	mianownikiem	mianownikami
locative	mianowniku	mianownikach
vocative	mianowniku	mianowniki

Further reading

• “mianownik”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “mianownik”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)