rogacz

Polish

Etymology

Etymology tree

Proto-Balto-Slavic *rágas

Proto-Slavic *rogъ

Proto-Slavic *-ačь

Proto-Slavic *rogačь

Polish rogacz

Inherited from Proto-Slavic *rogačь. By surface analysis, róg +‎ -acz.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈrɔ.ɡat͡ʂ/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɔɡat͡ʂ
• Syllabification: ro‧gacz

Noun

rogacz m pers

1. cuckold (man married to an unfaithful wife)

Declension

Declension of rogacz

	singular	plural
nominative	rogacz	rogacze
genitive	rogacza	rogaczy
dative	rogaczowi	rogaczom
accusative	rogacza	rogaczy
instrumental	rogaczem	rogaczami
locative	rogaczu	rogaczach
vocative	rogaczu	rogacze

Noun

rogacz m animal

1. animal with antlers

Declension

Declension of rogacz

	singular	plural
nominative	rogacz	rogacze
genitive	rogacza	rogaczy
dative	rogaczowi	rogaczom
accusative	rogacza	rogacze
instrumental	rogaczem	rogaczami
locative	rogaczu	rogaczach
vocative	rogaczu	rogacze

Noun

rogacz m inan

1. (Far Masovian, Ostrów Mazowiecka County) synonym of wieszak (“hanger for hanging hats”)

Related terms

adjective

• rogaty
• rogowy
• rożny

nouns

• rogacizna
• rogówka
• róg

Further reading

• “rogacz”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “rogacz”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)
• Hieronim Łopaciński (1892), “rogacz”, in “Przyczynki do nowego słownika języka polskiego (słownik wyrazów ludowych z Lubelskiego i innych okolic Królestwa Polskiego)”, in Prace Filologiczne (in Polish), volume 4, Warsaw: skł. gł. w Księgarni E. Wende i Ska, page 242