Jump to content

rufet

From Wiktionary, the free dictionary

German

[edit]

Pronunciation

[edit]
  • Audio (Germany (Berlin)):(file)

Verb

[edit]

rufet

  1. second-person plural subjunctive I of rufen

Romanian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from Ottoman Turkish حرفت (hırfet).

Noun

[edit]

rufet n (plural rufeturi)

  1. (obsolete) guild

Declension

[edit]
singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative-accusative rufet rufetul rufeturi rufeturile
genitive-dative rufet rufetului rufeturi rufeturilor
vocative rufetule rufeturilor

References

[edit]
  • rufet in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN