wędrowiec

Polish

Etymology

Etymology tree

Middle High German wandernbor.

Proto-Indo-European *h₂euh₁-der.?

Proto-Slavic *-ovati

Old Polish -ować

Polish -ować

Polish wędrować

Proto-Indo-European *-ikos

Proto-Balto-Slavic *-ikas

Proto-Slavic *-ьcь

Old Polish -ec

Polish -ec

Polish -iec

Polish wędrowiec

From wędrować + -iec.

Pronunciation

• IPA^(key): /vɛnˈdrɔ.vjɛt͡s/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɔvjɛt͡s
• Syllabification: wę‧dro‧wiec

Noun

wędrowiec m pers

1. (literary) wanderer, wayfarer, traveller on foot; person on a journey with no definite end

Declension

Declension of wędrowiec

	singular	plural
nominative	wędrowiec	wędrowcy/wędrowce (deprecative)
genitive	wędrowca	wędrowców
dative	wędrowcowi	wędrowcom
accusative	wędrowca	wędrowców
instrumental	wędrowcem	wędrowcami
locative	wędrowcu	wędrowcach
vocative	wędrowcze	wędrowcy

Related terms

• wędrować
• wędrowanie
• wędrownik
• wędrowny
• wędrówka

Further reading

• “wędrowiec”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “wędrowiec”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)