wierzch

Polish

Etymology

Etymology tree

Proto-Indo-European *wers-der.

Proto-Balto-Slavic *wíršus

Proto-Slavic *vь̃rxъ

Old Polish wierzch

Polish wierzch

Inherited from Old Polish wierzch, from Proto-Slavic *vь̃rxъ.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈvjɛʂx/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɛʂx
• Syllabification: wierzch

Noun

wierzch m inan

1. top; surface (topmost or outermost part of something)

   wierzch dłoni ― the back of the hand

Declension

Declension of wierzch

	singular
nominative	wierzch
genitive	wierzchu
dative	wierzchowi
accusative	wierzch
instrumental	wierzchem
locative	wierzchu
vocative	wierzchu

Derived terms

adjectives

• nawierzchniowy
• powierzchniowy
• wierzchni

nouns

• nawierzchnia
• powierzchnia
• wierzcheń
• wierzchowiec

Further reading

• “wierzch”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “wierzch”, in Polish dictionaries at PWN‎^[2] (in Polish)