δικαιοσύνη

Ancient Greek

Etymology

From δίκαιος (dikaios, “just”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /dika͜ɪ.osýnɛ͜ɛ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /dikɛːosýneː/

• (4th AD Koine): IPA: /ðikeosýni/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ðiceosýni/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ðiceosíni/

Noun

δικαιοσύνη (genitive δικαιοσύνης) f, first declension; (dikaiosunē)

1. righteousness, justice
2. fulfillment of the law
3. Pythagorean name for four

Inflection

First declension of δικαιοσύνη, δικαιοσύνης

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	δικαιοσύνη	δικαιοσύνᾱ	δικαιοσύναι
Genitive	δικαιοσύνης	δικαιοσύναιν	δικαιοσυνῶν
Dative	δικαιοσύνῃ	δικαιοσύναιν	δικαιοσύναις
Accusative	δικαιοσύνην	δικαιοσύνᾱ	δικαιοσύνᾱς
Vocative	δικαιοσύνη	δικαιοσύνᾱ	δικαιοσύναι

Descendants

• Greek: δικαιοσύνη f (dikaiosýni, “justice”)

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G1343

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek δικαιοσύνη

Noun

δικαιοσύνη (dikaiosýni) f,   uncountable

1. (law) justice, judicial system
2. (capitalised): Justice (the law personified)
3. justice (impartiality, fairness)

Declension

    declension of δικαιοσύνη

	singular (ενικός)
nominative (ονομαστική)	δικαιοσύνη
genitive (γενική)	δικαιοσύνης
accusative (αιτιατική)	δικαιοσύνη
vocative (κλητική)	δικαιοσύνη