δοῦλος
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Ancient Greek
[edit] Pronunciation
- (Classical): IPA: [dóː̀los]
- (Koine): IPA: [dˈuːlo̞s]
- (Byzantine): IPA: [ðˈulos]
[edit] Adjective
δοῦλος m., δούλη f., δοῦλον n.; first/second declension; (doulos)
[edit] Inflection
| Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |||
| Nominative | δοῦλος | δούλη | δοῦλον | δούλω | δούλα | δούλω | δοῦλοι | δοῦλαι | δοῦλα | |||
| Genitive | δούλου | δούλης | δούλου | δούλοιν | δούλαιν | δούλοιν | δούλων | δούλων | δούλων | |||
| Dative | δούλῳ | δούλῃ | δούλῳ | δούλοιν | δούλαιν | δούλοιν | δούλοις | δούλαις | δούλοις | |||
| Accusative | δοῦλον | δούλην | δοῦλον | δούλω | δούλα | δούλω | δούλους | δούλας | δοῦλα | |||
| Vocative | δοῦλε | δούλη | δοῦλον | δούλω | δούλα | δούλω | δοῦλοι | δοῦλαι | δοῦλα | |||
[edit] Noun
δοῦλος (genitive δούλου) m, second declension; (doulos)
- slave (specifically, one who is born a slave)
[edit] Inflection
[edit] References
Strong’s concordance number: G1401

