κύκλος

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *kʷékʷlos (“circle, wheel”). Cognates include Sanskrit चक्र (cakrá), Latin colus and Old English hwēol (English wheel).

Pronunciation

• (Classical): IPA: [kʉ́klos]
• (Koine): IPA: [cˈyklo̞s]
• (Byzantine): IPA: [cˈyklos]

Noun

κύκλος (genitive κύκλου) m, second declension; (kuklos)

1. circle, ring
2. Any circular object, such as a wheel
3. A crowd of people
4. marketplace
5. circular movement
6. sphere, globe

Inflection

Second declension of κύκλος, κύκλου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	κύκλος	κύκλω	κύκλοι
Genitive	κύκλου	κύκλοιν	κύκλων
Dative	κύκλῳ	κύκλοιν	κύκλοις
Accusative	κύκλον	κύκλω	κύκλους
Vocative	κύκλε	κύκλω	κύκλοι

There also exists an irregular plural: κύκλα

Descendants

• Russian: цикл (cikl) m.

References

• LSJ

---

Greek

Noun

κύκλος (kýklos) m.

1. circle
2. period or cycle
3. course or track

Declension

declension of κύκλος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	ο κύκλος	οι κύκλοι
genitive (γενική)	του κύκλου	των κύκλων
accusative (αιτιατική)	τον κύκλο	τους κύκλους
vocative (κλητική)	κύκλε	κύκλοι

See also

• δακτύλιος m. (“circle, ring”) (for a list of other rings and circles)