μέγας

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *meǵh₂- (“great”). Cognates include Sanskrit मह (mahá, “great, mighty, strong, abundant”), Middle Persian mas (“great”) (Persian مه (mih)), Avestan maz- (“large”), Tocharian B māka (“large”), Hittite mēkkis (“much, many, numerous”), Old Armenian մեծ (mec), Old Irish maige (“great, large”), Albanian madh (“large”), Latin magnus and Old English micel (English much).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /méɡas/

• (1st BC Egyptian): IPA: /mɛ́ɣas/

• (4th AD Koine): IPA: /méɣas/

• (10th AD Byzantine): IPA: /méɣas/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /méɣas/

Adjective

μέγας m, μεγάλη f, μέγα n; first/second declension; (megas)

1. big, large
2. great, mighty
3. marvelous, awesome

Inflection

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	μέγας	μεγάλη	μέγα		μεγάλω	μεγάλα	μεγάλω		μεγάλοι	μεγάλαι	μεγάλα
Genitive	μεγάλου	μεγάλης	μεγάλου		μεγάλοιν	μεγάλαιν	μεγάλοιν		μεγάλων	μεγάλων	μεγάλων
Dative	μεγάλῳ	μεγάλῃ	μεγάλῳ		μεγάλοιν	μεγάλαιν	μεγάλοιν		μεγάλοις	μεγάλαις	μεγάλοις
Accusative	μέγαν	μεγάλην	μέγα		μεγάλω	μεγάλα	μεγάλω		μεγάλους	μεγάλας	μεγάλα
Vocative	μεγάλε	μεγάλη	μέγα		μεγάλω	μεγάλα	μεγάλω		μεγάλοι	μεγάλαι	μεγάλα

References

• μέγας in A Greek-English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G3173