magnus
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Latin
[edit] Pronunciation
[edit] Adjective
magnus m. (feminine magna, neuter magnum); first/second declension
- large
- great
- Carolus Magnus. - Charlemagne.
- Magna Brittannia. - Great Britain.
- Mare magnum. - Great sea.
- important
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | magnus | magna | magnum | magnī | magnae | magna | |
| genitive | magnī | magnae | magnī | magnōrum | magnārum | magnōrum | |
| dative | magnō | magnae | magnō | magnīs | magnīs | magnīs | |
| accusative | magnum | magnam | magnum | magnōs | magnās | magna | |
| ablative | magnō | magnā | magnō | magnīs | magnīs | magnīs | |
| vocative | magne | magna | magnum | magnī | magnae | magna | |
This adjective has irregular comparative and superlative degrees.
[edit] Antonyms
- (large): parvus