παρθένος

Definition from Wiktionary, a free dictionary

Jump to: navigation, search

Contents

[edit] Ancient Greek

[edit] Alternative spellings

[edit] Pronunciation

  • (Classical): IPA: [partʰénos]
  • (Koine): IPA: [partʰˈɛno̞s]
  • (Byzantine): IPA: [parθˈenos]

[edit] Adjective

παρθένος m., παρθένος f., παρθένον n.; second declension; (parthenos)

  1. maidenly
  2. chaste

[edit] Inflection

    Second declension of παρθένος, παρθένον
Number Singular Dual Plural
Case \ Gender Masculine / Feminine Neuter Masculine / Feminine Neuter Masculine / Feminine Neuter
Nominative παρθένος παρθένον παρθένω παρθένω παρθένοι παρθένα
Genitive παρθένου παρθένου παρθένοιν παρθένοιν παρθένων παρθένων
Dative παρθένῳ παρθένῳ παρθένοιν παρθένοιν παρθένοις παρθένοις
Accusative παρθένον παρθένον παρθένω παρθένω παρθένους παρθένα
Vocative παρθένε παρθένον παρθένω παρθένω παρθένοι παρθένα

[edit] Synonyms

[edit] Noun

παρθένος (genitive παρθένου) f, second declension; (parthenos)

  1. young, unmarried woman; maiden
  2. virgin
  3. pupil
  4. epithet of various goddesses, most commonly of Athena

[edit] Usage notes

Παρθένος was sometimes used as a masculine noun to denote a young, unmarried man in later Greek.

[edit] Inflection

    Second declension of παρθένος, παρθένου
Case / # Singular Dual Plural
Nominative ὁ/ἡ παρθένος τώ παρθένω οἱ/αἱ παρθένοι
Genitive τοῦ/τῆς παρθένου τοῖν παρθένοιν τῶν παρθένων
Dative τῷ/τῇ παρθένῳ τοῖν παρθένοιν τοῖς/ταῖς παρθένοις
Accusative τόν/τήν παρθένον τώ παρθένω τούς/τάς παρθένους
Vocative παρθένε παρθένω παρθένοι

[edit] References

Strong’s concordance number: G3933

Retrieved from "http://en.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82"