πλανήτης

Ancient Greek

Alternative forms

• πλάνης
• πλανάτας (Doric)

Etymology

From πλανάω (“I wander”).

Pronunciation

• (Classical): IPA: [planɛː́tɛːs]
• (Koine): IPA: [planˈeːteːs]
• (Byzantine): IPA: [planˈitis]

Noun

πλανήτης (genitive πλάνητου) m, first declension; (planētēs)

1. wanderer
2. planet
3. fever which comes in irregular fits

Inflection

First declension of πλανήτης, πλανήτου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	πλανήτης	πλανήτᾱ	πλανῆται
Genitive	πλανήτου	πλανήταιν	πλανητῶν
Dative	πλανήτῃ	πλανήταιν	πλανήταις
Accusative	πλανήτην	πλανήτᾱ	πλανήτᾱς
Vocative	πλανήτη	πλανήτᾱ	πλανῆται

Synonyms

• (planet): πλάνης ἀστήρ

Descendants

• Russian: планета (ru) (planéta), планида (ru) (planída)

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G4107

---

Greek

Noun

πλανήτης (planítis) m.,   plural πλανήτες

1. (astronomy) planet

Declension

declension of πλανήτης

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	ο πλανήτης	οι πλανήτες
genitive (γενική)	του πλανήτη	των πλανητών
accusative (αιτιατική)	τον πλανήτη	τους πλανήτες
vocative (κλητική)	πλανήτη	πλανήτες

See also

• Πλανήτης on the Greek Wikipedia.el.Wikipedia