ἱερόδουλος

Ancient Greek

Etymology

From ἱερός (hieros, “sacred”) + δοῦλος (doulos, “slave”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /hi͜i.eródo͜olos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /hiːɛróduːlos/

• (4th AD Koine): IPA: /ieróðulos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ieróðulos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ieɾóðulos/

Noun

ἱερόδουλος (genitive ἱεροδούλου) m, f, second declension; (hīerodoulos)

1. hierodule, a temple slave, often one performing religious prostitution

Inflection

Second declension of ἱερόδουλος, ἱεροδούλου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἱερόδουλος	ἱεροδούλω	ἱερόδουλοι
Genitive	ἱεροδούλου	ἱεροδούλοιν	ἱεροδούλων
Dative	ἱεροδούλῳ	ἱεροδούλοιν	ἱεροδούλοις
Accusative	ἱερόδουλον	ἱεροδούλω	ἱεροδούλους
Vocative	ἱερόδουλε	ἱεροδούλω	ἱερόδουλοι

References

• LSJ