subitus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
Latin [edit]
Etymology [edit]
Perfect passive participle of subeō
Participle [edit]
subitus m (feminine subita, neuter subitum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | subitus | subita | subitum | subitī | subitae | subita | |
| genitive | subitī | subitae | subitī | subitōrum | subitārum | subitōrum | |
| dative | subitō | subitae | subitō | subitīs | subitīs | subitīs | |
| accusative | subitum | subitam | subitum | subitōs | subitās | subita | |
| ablative | subitō | subitā | subitō | subitīs | subitīs | subitīs | |
| vocative | subite | subita | subitum | subitī | subitae | subita | |
Adjective [edit]
subitus m (feminine subita, neuter subitum); first/second declension
Descendants [edit]
- English: subitize
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | subitus | subita | subitum | subitī | subitae | subita | |
| genitive | subitī | subitae | subitī | subitōrum | subitārum | subitōrum | |
| dative | subitō | subitae | subitō | subitīs | subitīs | subitīs | |
| accusative | subitum | subitam | subitum | subitōs | subitās | subita | |
| ablative | subitō | subitā | subitō | subitīs | subitīs | subitīs | |
| vocative | subite | subita | subitum | subitī | subitae | subita | |
