αρετή

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: ἀρετή and Ἀρετή

Greek[edit]

Etymology[edit]

From Ancient Greek ᾰ̓ρετή.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /areˈti/
  • Hyphenation: α‧ρε‧τή

Noun[edit]

αρετή (aretíf (plural αρετές)

  1. virtue (excellence in morals)
    Στη ζωή του διάλεξε το δρόμο της αρετής.
    Sti zoḯ tou diálexe to drómo tis aretís.
    In his life he chose the path of virtue.
    πολιτική αρετήpolitikí aretípolitical integrity
    Antonym: ανηθικότητα (anithikótita)
  2. a positive characteristic, virtue, talent
    Η μεγαλύτερη αρετή της ήταν ότι δε μιλούσε πολύ.
    I megalýteri aretí tis ítan óti de miloúse polý.
    Her best character trait was that she spoke so little.
    Synonym: προτέρημα (protérima)
    Antonym: ελάττωμα (eláttoma)

Declension[edit]

Related terms[edit]

See also[edit]