κλητική

Ancient Greek

Etymology

See κλητῐκός (klētĭkós).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /klɛː.ti.kɛ̌ː/ → /kli.tiˈci/ → /kli.tiˈci/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /klɛː.ti.kɛ̌ː/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /kle̝.tiˈke̝/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /kli.tiˈci/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /kli.tiˈci/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /kli.tiˈci/

Adjective

κλητῐκή • (klētĭkḗ)

1. feminine nominative/vocative singular of κλητῐκός (klētĭkós)

Noun

κλητῐκή • (klētĭkḗ) f (genitive κλητῐκῆς); first declension (Koine)

1. (grammar) the vocative case – elliptically for κλητῐκὴ πτῶσῐς (ptôsĭs): literally, “inflection for calling” or “addressing”
   • 170 BCE – 90 BCE, Dionysius Thrax, Art of Grammar 636.7
   • 50 CE – 250 CE, Apollonius Dyscolus, On Pronouns 6.9

Declension

First declension of ἡ κλητῐκή; τῆς κλητῐκῆς (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ κλητῐκή hē klētĭkḗ	τὼ κλητῐκᾱ́ tṑ klētĭkā́	αἱ κλητῐκαί hai klētĭkaí
Genitive	τῆς κλητῐκῆς tês klētĭkês	τοῖν κλητῐκαῖν toîn klētĭkaîn	τῶν κλητῐκῶν tôn klētĭkôn
Dative	τῇ κλητῐκῇ tēî klētĭkēî	τοῖν κλητῐκαῖν toîn klētĭkaîn	ταῖς κλητῐκαῖς taîs klētĭkaîs
Accusative	τὴν κλητῐκήν tḕn klētĭkḗn	τὼ κλητῐκᾱ́ tṑ klētĭkā́	τᾱ̀ς κλητῐκᾱ́ς tā̀s klētĭkā́s
Vocative	κλητῐκή klētĭkḗ	κλητῐκᾱ́ klētĭkā́	κλητῐκαί klētĭkaí
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Descendants

• Greek: κλητική (klitikí)
• Latin: vocātīvus (calque)

References

• “κλητικός”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press

Greek

Noun

κλητική • (klitikí) f (plural κλητικές)

1. (grammar) vocative

   κλητική πτώση ― klitikí ptósi ― vocative case

Declension

Declension of κλητική

	singular	plural
nominative	κλητική (klitikí)	κλητικές (klitikés)
genitive	κλητικής (klitikís)	κλητικών (klitikón)
accusative	κλητική (klitikí)	κλητικές (klitikés)
vocative	κλητική (klitikí)	κλητικές (klitikés)

See also

• see: πτώση f (ptósi, “case”)