Jump to content

vocativus

From Wiktionary, the free dictionary

Dutch

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from Latin vocātīvus.

Noun

[edit]

vocativus m (plural vocativi or vocativussen, no diminutive)

  1. (grammar) the vocative case or a word therein
    Er staan meerdere vocativi in deze alinea. ― There are multiple vocatives in this paragraph.

Synonyms

[edit]

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

From vocō (“to call, summon”) +‎ -īvus (adjectival suffix). A calque of Ancient Greek κλητῐκή (klētĭkḗ).

Pronunciation

[edit]

Adjective

[edit]

vocātīvus (feminine vocātīva, neuter vocātīvum); first/second-declension adjective

  1. (grammar) of or belonging to calling, vocative
  2. (masculine noun, scilicet casus) vocative case, vocative
    • 1855, Grammatici latini ex recensione Henrici Keilii vol. II: Prisciani institutionum grammaticarum libri I-XII ex recensione Martini Hertzii, Lipsiae, [ianiInstitutionumGrammaticarumLibri/PriscianiInstitutionumGrammaticarumLibriI-xiihertz.1855/page/186/mode/1up page 186]:
      vocātīvus etiam salūtātōrius vocātur, ut 'ō Aenēā' et 'salvē Aenēā'; […]
      [T]he vocative is also called the salutatory, as in 'oh Aeneas' and 'hello Aeneas'; […]
      Priscianus, Institutiones grammaticae, page 671 P.

Declension

[edit]

First/second-declension adjective.

Descendants

[edit]

References

[edit]
  • “vocativus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “vocativus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.