προηγούμενο
See also: προηγούμενον
Greek
Pronunciation
Etymology 1
Neuter of the present participle προηγούμενος (proïgoúmenos).
Noun
προηγούμενο • (proïgoúmeno) n (plural προηγούμενα)
- preceding event with repercussions, a precedent
- Υπάρχει νομικό προηγούμενο. ― Ypárchei nomikó proïgoúmeno. ― There is a legal precedent.
- Έχουν ένα κακό προηγούμενο στη σχέση τους. ― Échoun éna kakó proïgoúmeno sti schési tous. ― There is a bad prior event in their relationship.
- (expressions) unprecedented, unexpected
- χωρίς προηγούμενο. ― chorís proïgoúmeno. ― literally: without precedent.
- δεν έχει προηγούμενο. ― den échei proïgoúmeno. ― literally: It does not have a precedent.
- άνευ προηγουμένου literally: without precedent. surprisingly unexpected. (learned expression with preposition άνευ+genitive case.)
- (in the plural) τα προηγούμενα (ta proïgoúmena)
- preceding events, actions
- Tο επεισόδιο του σήριαλ ξεκινά με περίληψη των προηγουμένων.
- To epeisódio tou sírial xekiná me perílipsi ton proïgouménon.
- The serial's episode begins with a summary of previous [episodes].
- previous loose ends, hostilities
- Δεν μιλιούνται, γιατί έχουν προηγούμενα.
- Den milioúntai, giatí échoun proïgoúmena.
- They do not speak to each other, because they have previous [differences].
- preceding events, actions
Declension
Declension of προηγούμενο
singular | plural | |
---|---|---|
nominative | προηγούμενο • | προηγούμενα • |
genitive | προηγουμένου •, προηγούμενου • | προηγουμένων • |
accusative | προηγούμενο • | προηγούμενα • |
vocative | προηγούμενο • | προηγούμενα • |
Synonyms
- δεδικασμένο n (dedikasméno, “precedent, prior judgement”) (law)
Etymology 2
Masculine accusative singular of the present participle προηγούμενος.
Noun
προηγούμενο • (proïgoúmeno) m
- Accusative singular form of προηγούμενος (proïgoúmenos).
Etymology 3
Inflectional form of the present participle προηγούμενος (proïgoúmenos).
Participle
- Accusative masculine singular form of προηγούμενος (proïgoúmenos).
- Nominative, accusative and vocative neuter singular form of προηγούμενος (proïgoúmenos).