փութամ

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Old Armenian[edit]

Etymology[edit]

From փոյթ (pʿoytʿ).

Verb[edit]

փութամ (pʿutʿam)  (aorist indicative փութացայ)

  1. to make haste, to hasten, to be quick, eager, to hurry
    չփութալčʿpʿutʿalto be slow, not to hurry, to take one's time
    փութալով առնել զիմնpʿutʿalov aṙnel zimnto do anything in a hurry
    փութա՛pʿutʿáquick! make haste!
    փութա՛ էջ այտիpʿutʿá ēǰ ayticome down quickly!
  2. to strive, to endeavour
    յայն միայն փութայրyayn miayn pʿutʿayrhe dreamed of nothing else than...
    յայն առաւել փութամ զիyayn aṙawel pʿutʿam zimy chief desire is to
  3. to be diligent, to apply oneself to
    եւ զիա՛րդ փութամ մինչեւ կատարեսցիew ziárd pʿutʿam minčʿew katarescʿiand how am I straitened till it be accomplished!

Conjugation[edit]

Descendants[edit]

References[edit]

  • Petrosean, H. Matatʿeay V. (1879), “փութամ”, in Nor Baṙagirkʿ Hay-Angliarēn [New Dictionary Armenian–English], Venice: S. Lazarus Armenian Academy