Jump to content

أنكر

From Wiktionary, the free dictionary

Arabic

[edit]
Root
ن ك ر (n k r)
7 terms

    Pronunciation

    [edit]

    Verb

    [edit]

    أَنْكَرَ (ʔankara) IV (non-past يُنْكِرُ (yunkiru), verbal noun إِنْكَار (ʔinkār))

    1. to deny
      أَنْكَرَ الرِّيَاضِيُّ أَيَّ تَوَرُّطٍ مَعَ الْمُنَشِّطَاتِ لٰكِنَّهُ وَاجَهَ تَدْقِيقًا قَاسِيًا.
      ʔankara ar-riyāḍiyyu ʔayya tawarruṭin maʕa l-munaššiṭāti lākinnahu wājaha tadqīqan qāsiyan.
      The athlete denied any involvement with doping but faced harsh scrutiny.

    Conjugation

    [edit]
    Conjugation of أَنْكَرَ (IV, sound, full passive, verbal noun إِنْكَار)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    إِنْكَار
    ʔinkār
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    مُنْكِر
    munkir
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مُنْكَر
    munkar
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m أَنْكَرْتُ
    ʔankartu
    أَنْكَرْتَ
    ʔankarta
    أَنْكَرَ
    ʔankara
    أَنْكَرْتُمَا
    ʔankartumā
    أَنْكَرَا
    ʔankarā
    أَنْكَرْنَا
    ʔankarnā
    أَنْكَرْتُمْ
    ʔankartum
    أَنْكَرُوا
    ʔankarū
    f أَنْكَرْتِ
    ʔankarti
    أَنْكَرَتْ
    ʔankarat
    أَنْكَرَتَا
    ʔankaratā
    أَنْكَرْتُنَّ
    ʔankartunna
    أَنْكَرْنَ
    ʔankarna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُنْكِرُ
    ʔunkiru
    تُنْكِرُ
    tunkiru
    يُنْكِرُ
    yunkiru
    تُنْكِرَانِ
    tunkirāni
    يُنْكِرَانِ
    yunkirāni
    نُنْكِرُ
    nunkiru
    تُنْكِرُونَ
    tunkirūna
    يُنْكِرُونَ
    yunkirūna
    f تُنْكِرِينَ
    tunkirīna
    تُنْكِرُ
    tunkiru
    تُنْكِرَانِ
    tunkirāni
    تُنْكِرْنَ
    tunkirna
    يُنْكِرْنَ
    yunkirna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُنْكِرَ
    ʔunkira
    تُنْكِرَ
    tunkira
    يُنْكِرَ
    yunkira
    تُنْكِرَا
    tunkirā
    يُنْكِرَا
    yunkirā
    نُنْكِرَ
    nunkira
    تُنْكِرُوا
    tunkirū
    يُنْكِرُوا
    yunkirū
    f تُنْكِرِي
    tunkirī
    تُنْكِرَ
    tunkira
    تُنْكِرَا
    tunkirā
    تُنْكِرْنَ
    tunkirna
    يُنْكِرْنَ
    yunkirna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُنْكِرْ
    ʔunkir
    تُنْكِرْ
    tunkir
    يُنْكِرْ
    yunkir
    تُنْكِرَا
    tunkirā
    يُنْكِرَا
    yunkirā
    نُنْكِرْ
    nunkir
    تُنْكِرُوا
    tunkirū
    يُنْكِرُوا
    yunkirū
    f تُنْكِرِي
    tunkirī
    تُنْكِرْ
    tunkir
    تُنْكِرَا
    tunkirā
    تُنْكِرْنَ
    tunkirna
    يُنْكِرْنَ
    yunkirna
    imperative
    الْأَمْر
    m أَنْكِرْ
    ʔankir
    أَنْكِرَا
    ʔankirā
    أَنْكِرُوا
    ʔankirū
    f أَنْكِرِي
    ʔankirī
    أَنْكِرْنَ
    ʔankirna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m أُنْكِرْتُ
    ʔunkirtu
    أُنْكِرْتَ
    ʔunkirta
    أُنْكِرَ
    ʔunkira
    أُنْكِرْتُمَا
    ʔunkirtumā
    أُنْكِرَا
    ʔunkirā
    أُنْكِرْنَا
    ʔunkirnā
    أُنْكِرْتُمْ
    ʔunkirtum
    أُنْكِرُوا
    ʔunkirū
    f أُنْكِرْتِ
    ʔunkirti
    أُنْكِرَتْ
    ʔunkirat
    أُنْكِرَتَا
    ʔunkiratā
    أُنْكِرْتُنَّ
    ʔunkirtunna
    أُنْكِرْنَ
    ʔunkirna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُنْكَرُ
    ʔunkaru
    تُنْكَرُ
    tunkaru
    يُنْكَرُ
    yunkaru
    تُنْكَرَانِ
    tunkarāni
    يُنْكَرَانِ
    yunkarāni
    نُنْكَرُ
    nunkaru
    تُنْكَرُونَ
    tunkarūna
    يُنْكَرُونَ
    yunkarūna
    f تُنْكَرِينَ
    tunkarīna
    تُنْكَرُ
    tunkaru
    تُنْكَرَانِ
    tunkarāni
    تُنْكَرْنَ
    tunkarna
    يُنْكَرْنَ
    yunkarna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُنْكَرَ
    ʔunkara
    تُنْكَرَ
    tunkara
    يُنْكَرَ
    yunkara
    تُنْكَرَا
    tunkarā
    يُنْكَرَا
    yunkarā
    نُنْكَرَ
    nunkara
    تُنْكَرُوا
    tunkarū
    يُنْكَرُوا
    yunkarū
    f تُنْكَرِي
    tunkarī
    تُنْكَرَ
    tunkara
    تُنْكَرَا
    tunkarā
    تُنْكَرْنَ
    tunkarna
    يُنْكَرْنَ
    yunkarna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُنْكَرْ
    ʔunkar
    تُنْكَرْ
    tunkar
    يُنْكَرْ
    yunkar
    تُنْكَرَا
    tunkarā
    يُنْكَرَا
    yunkarā
    نُنْكَرْ
    nunkar
    تُنْكَرُوا
    tunkarū
    يُنْكَرُوا
    yunkarū
    f تُنْكَرِي
    tunkarī
    تُنْكَرْ
    tunkar
    تُنْكَرَا
    tunkarā
    تُنْكَرْنَ
    tunkarna
    يُنْكَرْنَ
    yunkarna

    Descendants

    [edit]
    • Afar: ankará

    References

    [edit]