Jump to content

ضحك

From Wiktionary, the free dictionary
See also: ض ح ك

Arabic

[edit]
    Root
    ض ح ك (ḍ ḥ k)
    7 terms

    Etymology 1.1

    [edit]

    Compare Hebrew צָחַק (ṣāḥaq, “to laugh”).

    Pronunciation

    [edit]
    • IPA(key): /dˤa.ħik/, /dˤiħk/, /dˤaħk/

    Noun

    [edit]

    ضَحِك or ضِحْك or ضَحْك • (ḍaḥik or ḍiḥk or ḍaḥk) m

    1. verbal noun of ضَحِكَ (ḍaḥika) (form I)
    2. laughter
    Declension
    [edit]
    Declension of noun ضَحِك (ḍaḥik); ضِحْك (ḍiḥk); ضَحْك (ḍaḥk)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal ضَحِك; ضِحْك; ضَحْك
    ḍaḥik; ḍiḥk; ḍaḥk
    الضَّحِك; الضِّحْك; الضَّحْك
    aḍ-ḍaḥik; aḍ-ḍiḥk; aḍ-ḍaḥk
    ضَحِك; ضِحْك; ضَحْك
    ḍaḥik; ḍiḥk; ḍaḥk
    nominative ضَحِكٌ; ضِحْكٌ; ضَحْكٌ
    ḍaḥikun; ḍiḥkun; ḍaḥkun
    الضَّحِكُ; الضِّحْكُ; الضَّحْكُ
    aḍ-ḍaḥiku; aḍ-ḍiḥku; aḍ-ḍaḥku
    ضَحِكُ; ضِحْكُ; ضَحْكُ
    ḍaḥiku; ḍiḥku; ḍaḥku
    accusative ضَحِكًا; ضِحْكًا; ضَحْكًا
    ḍaḥikan; ḍiḥkan; ḍaḥkan
    الضَّحِكَ; الضِّحْكَ; الضَّحْكَ
    aḍ-ḍaḥika; aḍ-ḍiḥka; aḍ-ḍaḥka
    ضَحِكَ; ضِحْكَ; ضَحْكَ
    ḍaḥika; ḍiḥka; ḍaḥka
    genitive ضَحِكٍ; ضِحْكٍ; ضَحْكٍ
    ḍaḥikin; ḍiḥkin; ḍaḥkin
    الضَّحِكِ; الضِّحْكِ; الضَّحْكِ
    aḍ-ḍaḥiki; aḍ-ḍiḥki; aḍ-ḍaḥki
    ضَحِكِ; ضِحْكِ; ضَحْكِ
    ḍaḥiki; ḍiḥki; ḍaḥki
    Descendants
    [edit]
    • Maltese: daħk
    • Moroccan Arabic: ضحك (ḍaḥk)

    Etymology 1.2

    [edit]

    Pronunciation

    [edit]
    • IPA(key): /dˤa.ħi.ka/
    • Audio:(file)

    Verb

    [edit]

    ضَحِكَ • (ḍaḥika) I (non-past يَضْحَكُ (yaḍḥaku), verbal noun ضَحِك (ḍaḥik) or ضِحْك (ḍiḥk) or ضَحْك (ḍaḥk))

    1. to laugh
      الطِّفْلُ يَضْحَكُ بِصَوْتٍ عَالٍ عِنْدَمَا يَلْعَبُ مَعَ أَصْدِقَائِهِ
      aṭ-ṭiflu yaḍḥaku biṣawtin ʕālin ʕindamā yalʕabu maʕa ʔaṣdiqāʔihi
      The child laughs loudly when playing with his friends.
    2. to jeer, to scoff [with عَلَى (ʕalā) ‘at someone’]
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of ضَحِكَ (I, sound, i ~ a, impersonal passive, verbal nouns ضَحِك, ضِحْك, ضَحْك)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    ضَحِك, ضِحْك, ضَحْك
    ḍaḥik, ḍiḥk, ḍaḥk
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    ضَاحِك
    ḍāḥik
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَضْحُوك
    maḍḥūk
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m ضَحِكْتُ
    ḍaḥiktu
    ضَحِكْتَ
    ḍaḥikta
    ضَحِكَ
    ḍaḥika
    ضَحِكْنَا
    ḍaḥiknā
    ضَحِكْتُمَا
    ḍaḥiktumā
    ضَحِكَا
    ḍaḥikā
    ضَحِكْنَا
    ḍaḥiknā
    ضَحِكْتُمْ
    ḍaḥiktum
    ضَحِكُوا
    ḍaḥikū
    f ضَحِكْتِ
    ḍaḥikti
    ضَحِكَتْ
    ḍaḥikat
    ضَحِكَتَا
    ḍaḥikatā
    ضَحِكْتُنَّ
    ḍaḥiktunna
    ضَحِكْنَ
    ḍaḥikna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَضْحَكُ
    ʔaḍḥaku
    تَضْحَكُ
    taḍḥaku
    يَضْحَكُ
    yaḍḥaku
    نَضْحَكُ
    naḍḥaku
    تَضْحَكَانِ
    taḍḥakāni
    يَضْحَكَانِ
    yaḍḥakāni
    نَضْحَكُ
    naḍḥaku
    تَضْحَكُونَ
    taḍḥakūna
    يَضْحَكُونَ
    yaḍḥakūna
    f تَضْحَكِينَ
    taḍḥakīna
    تَضْحَكُ
    taḍḥaku
    تَضْحَكَانِ
    taḍḥakāni
    تَضْحَكْنَ
    taḍḥakna
    يَضْحَكْنَ
    yaḍḥakna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَضْحَكَ
    ʔaḍḥaka
    تَضْحَكَ
    taḍḥaka
    يَضْحَكَ
    yaḍḥaka
    نَضْحَكَ
    naḍḥaka
    تَضْحَكَا
    taḍḥakā
    يَضْحَكَا
    yaḍḥakā
    نَضْحَكَ
    naḍḥaka
    تَضْحَكُوا
    taḍḥakū
    يَضْحَكُوا
    yaḍḥakū
    f تَضْحَكِي
    taḍḥakī
    تَضْحَكَ
    taḍḥaka
    تَضْحَكَا
    taḍḥakā
    تَضْحَكْنَ
    taḍḥakna
    يَضْحَكْنَ
    yaḍḥakna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَضْحَكْ
    ʔaḍḥak
    تَضْحَكْ
    taḍḥak
    يَضْحَكْ
    yaḍḥak
    نَضْحَكْ
    naḍḥak
    تَضْحَكَا
    taḍḥakā
    يَضْحَكَا
    yaḍḥakā
    نَضْحَكْ
    naḍḥak
    تَضْحَكُوا
    taḍḥakū
    يَضْحَكُوا
    yaḍḥakū
    f تَضْحَكِي
    taḍḥakī
    تَضْحَكْ
    taḍḥak
    تَضْحَكَا
    taḍḥakā
    تَضْحَكْنَ
    taḍḥakna
    يَضْحَكْنَ
    yaḍḥakna
    imperative
    الْأَمْر
    m اِضْحَكْ
    iḍḥak
    اِضْحَكَا
    iḍḥakā
    اِضْحَكُوا
    iḍḥakū
    f اِضْحَكِي
    iḍḥakī
    اِضْحَكْنَ
    iḍḥakna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m — — ضُحِكَ
    ḍuḥika
    — — — — — —
    f — — — — —
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m — — يُضْحَكُ
    yuḍḥaku
    — — — — — —
    f — — — — —
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m — — يُضْحَكَ
    yuḍḥaka
    — — — — — —
    f — — — — —
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m — — يُضْحَكْ
    yuḍḥak
    — — — — — —
    f — — — — —
    Descendants
    [edit]

    Etymology 1.3

    [edit]

    Pronunciation

    [edit]

    Verb

    [edit]

    ضَحَّكَ • (ḍaḥḥaka) II (non-past يُضَحِّكُ (yuḍaḥḥiku), verbal noun تَضْحِيك (taḍḥīk))

    1. to make (someone) laugh
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of ضَحَّكَ (II, sound, full passive, verbal noun تَضْحِيك)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    تَضْحِيك
    taḍḥīk
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    مُضَحِّك
    muḍaḥḥik
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مُضَحَّك
    muḍaḥḥak
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m ضَحَّكْتُ
    ḍaḥḥaktu
    ضَحَّكْتَ
    ḍaḥḥakta
    ضَحَّكَ
    ḍaḥḥaka
    ضَحَّكْنَا
    ḍaḥḥaknā
    ضَحَّكْتُمَا
    ḍaḥḥaktumā
    ضَحَّكَا
    ḍaḥḥakā
    ضَحَّكْنَا
    ḍaḥḥaknā
    ضَحَّكْتُمْ
    ḍaḥḥaktum
    ضَحَّكُوا
    ḍaḥḥakū
    f ضَحَّكْتِ
    ḍaḥḥakti
    ضَحَّكَتْ
    ḍaḥḥakat
    ضَحَّكَتَا
    ḍaḥḥakatā
    ضَحَّكْتُنَّ
    ḍaḥḥaktunna
    ضَحَّكْنَ
    ḍaḥḥakna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُضَحِّكُ
    ʔuḍaḥḥiku
    تُضَحِّكُ
    tuḍaḥḥiku
    يُضَحِّكُ
    yuḍaḥḥiku
    نُضَحِّكُ
    nuḍaḥḥiku
    تُضَحِّكَانِ
    tuḍaḥḥikāni
    يُضَحِّكَانِ
    yuḍaḥḥikāni
    نُضَحِّكُ
    nuḍaḥḥiku
    تُضَحِّكُونَ
    tuḍaḥḥikūna
    يُضَحِّكُونَ
    yuḍaḥḥikūna
    f تُضَحِّكِينَ
    tuḍaḥḥikīna
    تُضَحِّكُ
    tuḍaḥḥiku
    تُضَحِّكَانِ
    tuḍaḥḥikāni
    تُضَحِّكْنَ
    tuḍaḥḥikna
    يُضَحِّكْنَ
    yuḍaḥḥikna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُضَحِّكَ
    ʔuḍaḥḥika
    تُضَحِّكَ
    tuḍaḥḥika
    يُضَحِّكَ
    yuḍaḥḥika
    نُضَحِّكَ
    nuḍaḥḥika
    تُضَحِّكَا
    tuḍaḥḥikā
    يُضَحِّكَا
    yuḍaḥḥikā
    نُضَحِّكَ
    nuḍaḥḥika
    تُضَحِّكُوا
    tuḍaḥḥikū
    يُضَحِّكُوا
    yuḍaḥḥikū
    f تُضَحِّكِي
    tuḍaḥḥikī
    تُضَحِّكَ
    tuḍaḥḥika
    تُضَحِّكَا
    tuḍaḥḥikā
    تُضَحِّكْنَ
    tuḍaḥḥikna
    يُضَحِّكْنَ
    yuḍaḥḥikna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُضَحِّكْ
    ʔuḍaḥḥik
    تُضَحِّكْ
    tuḍaḥḥik
    يُضَحِّكْ
    yuḍaḥḥik
    نُضَحِّكْ
    nuḍaḥḥik
    تُضَحِّكَا
    tuḍaḥḥikā
    يُضَحِّكَا
    yuḍaḥḥikā
    نُضَحِّكْ
    nuḍaḥḥik
    تُضَحِّكُوا
    tuḍaḥḥikū
    يُضَحِّكُوا
    yuḍaḥḥikū
    f تُضَحِّكِي
    tuḍaḥḥikī
    تُضَحِّكْ
    tuḍaḥḥik
    تُضَحِّكَا
    tuḍaḥḥikā
    تُضَحِّكْنَ
    tuḍaḥḥikna
    يُضَحِّكْنَ
    yuḍaḥḥikna
    imperative
    الْأَمْر
    m ضَحِّكْ
    ḍaḥḥik
    ضَحِّكَا
    ḍaḥḥikā
    ضَحِّكُوا
    ḍaḥḥikū
    f ضَحِّكِي
    ḍaḥḥikī
    ضَحِّكْنَ
    ḍaḥḥikna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m ضُحِّكْتُ
    ḍuḥḥiktu
    ضُحِّكْتَ
    ḍuḥḥikta
    ضُحِّكَ
    ḍuḥḥika
    ضُحِّكْنَا
    ḍuḥḥiknā
    ضُحِّكْتُمَا
    ḍuḥḥiktumā
    ضُحِّكَا
    ḍuḥḥikā
    ضُحِّكْنَا
    ḍuḥḥiknā
    ضُحِّكْتُمْ
    ḍuḥḥiktum
    ضُحِّكُوا
    ḍuḥḥikū
    f ضُحِّكْتِ
    ḍuḥḥikti
    ضُحِّكَتْ
    ḍuḥḥikat
    ضُحِّكَتَا
    ḍuḥḥikatā
    ضُحِّكْتُنَّ
    ḍuḥḥiktunna
    ضُحِّكْنَ
    ḍuḥḥikna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُضَحَّكُ
    ʔuḍaḥḥaku
    تُضَحَّكُ
    tuḍaḥḥaku
    يُضَحَّكُ
    yuḍaḥḥaku
    نُضَحَّكُ
    nuḍaḥḥaku
    تُضَحَّكَانِ
    tuḍaḥḥakāni
    يُضَحَّكَانِ
    yuḍaḥḥakāni
    نُضَحَّكُ
    nuḍaḥḥaku
    تُضَحَّكُونَ
    tuḍaḥḥakūna
    يُضَحَّكُونَ
    yuḍaḥḥakūna
    f تُضَحَّكِينَ
    tuḍaḥḥakīna
    تُضَحَّكُ
    tuḍaḥḥaku
    تُضَحَّكَانِ
    tuḍaḥḥakāni
    تُضَحَّكْنَ
    tuḍaḥḥakna
    يُضَحَّكْنَ
    yuḍaḥḥakna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُضَحَّكَ
    ʔuḍaḥḥaka
    تُضَحَّكَ
    tuḍaḥḥaka
    يُضَحَّكَ
    yuḍaḥḥaka
    نُضَحَّكَ
    nuḍaḥḥaka
    تُضَحَّكَا
    tuḍaḥḥakā
    يُضَحَّكَا
    yuḍaḥḥakā
    نُضَحَّكَ
    nuḍaḥḥaka
    تُضَحَّكُوا
    tuḍaḥḥakū
    يُضَحَّكُوا
    yuḍaḥḥakū
    f تُضَحَّكِي
    tuḍaḥḥakī
    تُضَحَّكَ
    tuḍaḥḥaka
    تُضَحَّكَا
    tuḍaḥḥakā
    تُضَحَّكْنَ
    tuḍaḥḥakna
    يُضَحَّكْنَ
    yuḍaḥḥakna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُضَحَّكْ
    ʔuḍaḥḥak
    تُضَحَّكْ
    tuḍaḥḥak
    يُضَحَّكْ
    yuḍaḥḥak
    نُضَحَّكْ
    nuḍaḥḥak
    تُضَحَّكَا
    tuḍaḥḥakā
    يُضَحَّكَا
    yuḍaḥḥakā
    نُضَحَّكْ
    nuḍaḥḥak
    تُضَحَّكُوا
    tuḍaḥḥakū
    يُضَحَّكُوا
    yuḍaḥḥakū
    f تُضَحَّكِي
    tuḍaḥḥakī
    تُضَحَّكْ
    tuḍaḥḥak
    تُضَحَّكَا
    tuḍaḥḥakā
    تُضَحَّكْنَ
    tuḍaḥḥakna
    يُضَحَّكْنَ
    yuḍaḥḥakna
    Descendants
    [edit]

    Chadian Arabic

    [edit]

    Etymology

    [edit]

      Inherited from Arabic ضَحِكَ (ḍaḥika).

      Verb

      [edit]

      ضحك • (dihik) I (non-past يضحك (yadhak))

      1. to laugh

      References

      [edit]
      • Heath, Judith; Mahadi, Mahamat Zene (2021), Lexique Arabe Tchadien-Français‎[1] (in French), 11th edition, N'Djamena, Chad: SIL Chad, page 75
      • Pommerol, Patrice Jullien de (1999), Dictionnaire Arabe Tchadien-Français (in French), Éditions Karthala, →ISBN, page 388

      Egyptian Arabic

      [edit]

      Etymology 1

      [edit]

        Inherited from Arabic ضَحِكَ (ḍaḥika).

        Pronunciation

        [edit]

        Verb

        [edit]

        ضحك • (ḍiḥik) I (non-past يضحك (yiḍḥak))

        1. to laugh
        2. to smile
        Conjugation
        [edit]
        Conjugation of ضحك
        singular plural
        1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
        past m ضحكت (ḍiḥikt) ضحكت (ḍiḥikt) ضحك (ḍiḥik) ضحكنا (ḍiḥikna) ضحكتوا (ḍiḥiktu) ضحكوا (ḍiḥku)
        f ضحكتي (ḍiḥikti) ضحكت (ḍiḥkit)
        present subjunctive m اضحك (aḍḥak) تضحك (tiḍḥak) يضحك (yiḍḥak) نضحك (niḍḥak) تضحكوا (tiḍḥaku) يضحكوا (yiḍḥaku)
        f تضحكي (tiḍḥaki) تضحك (tiḍḥak)
        present indicative m بضحك (baḍḥak) بتضحك (bitiḍḥak) بيضحك (biyiḍḥak) بنضحك (biniḍḥak) بتضحكوا (bitiḍḥaku) بيضحكوا (biyiḍḥaku)
        f بتضحكي (bitiḍḥaki) بتضحك (bitiḍḥak)
        future1 m هضحك (haḍḥak) هتضحك (hatiḍḥak) هيضحك (hayiḍḥak) هنضحك (haniḍḥak) هتضحكوا (hatiḍḥaku) هيضحكوا (hayiḍḥaku)
        f هتضحكي (hatiḍḥaki) هتضحك (hatiḍḥak)
        imperative m اضحك (iḍḥak) اضحكوا (iḍḥaku)
        f اضحكي (iḍḥaki)

        1 The future tense can be prefixed with either هـ (ha-) or حـ (ḥa-) depending on the speaker.

        Etymology 2

        [edit]

        Inherited from Arabic ضَحِك (ḍaḥik)

        Pronunciation

        [edit]

        Noun

        [edit]

        ضحك • (ḍiḥk) m (collective, singulative ضحكة f (ḍiḥka))

        1. laughter

        Etymology 3

        [edit]

          Inherited from Arabic ضَحَّكَ (ḍaḥḥaka).

          Pronunciation

          [edit]
          • IPA(key): /dˤaħ.ħak/, [ˈdæħ.ħæk], [dˤɑħ.ħɑk]

          Verb

          [edit]

          ضحك • (ḍaḥḥak) II (non-past يضحك (yiḍaḥḥak))

          1. to make (someone) laugh
          2. to make (someone) smile
          Conjugation
          [edit]
          Conjugation of ضحك
          singular plural
          1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
          past m ضحّكت (ḍaḥḥakt) ضحّكت (ḍaḥḥakt) ضحّك (ḍaḥḥak) ضحّكنا (ḍaḥḥakna) ضحّكتوا (ḍaḥḥaktu) ضحّكوا (ḍaḥḥaku)
          f ضحّكتي (ḍaḥḥakti) ضحّكت (ḍaḥḥakit)
          present subjunctive m اضحّك (aḍaḥḥak) تضحّك (tiḍaḥḥak) يضحّك (yiḍaḥḥak) نضحّك (niḍaḥḥak) تضحّكوا (tiḍaḥḥaku) يضحّكوا (yiḍaḥḥaku)
          f تضحّكي (tiḍaḥḥaki) تضحّك (tiḍaḥḥak)
          present indicative m بضحّك (baḍaḥḥak) بتضحّك (bitḍaḥḥak) بيضحّك (biyḍaḥḥak) بنضحّك (binḍaḥḥak) بتضحّكوا (bitḍaḥḥaku) بيضحّكوا (biyḍaḥḥaku)
          f بتضحّكي (bitḍaḥḥaki) بتضحّك (bitḍaḥḥak)
          future1 m هضحّك (haḍaḥḥak) هتضحّك (hatḍaḥḥak) هيضحّك (hayḍaḥḥak) هنضحّك (hanḍaḥḥak) هتضحّكوا (hatḍaḥḥaku) هيضحّكوا (hayḍaḥḥaku)
          f هتضحّكي (hatḍaḥḥaki) هتضحّك (hatḍaḥḥak)
          imperative m ضحّك (ḍaḥḥak) ضحّكوا (ḍaḥḥaku)
          f ضحّكي (ḍaḥḥaki)

          1 The future tense can be prefixed with either هـ (ha-) or حـ (ḥa-) depending on the speaker.

          Hijazi Arabic

          [edit]

          Etymology 1

          [edit]

            Inherited from Arabic ضَحِكَ (ḍaḥika).

            Pronunciation

            [edit]

            Verb

            [edit]

            ضحك • (ḍiḥik) I (non-past يِضْحَك (yiḍḥak))

            1. to laugh
            2. to smile
            Conjugation
            [edit]
            Conjugation of ضحك
            singular plural
            1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
            past m ضحكت (ḍiḥikt) ضحكت (ḍiḥikt) ضحك (ḍiḥik) ضحكنا (ḍiḥikna) ضحكتوا (ḍiḥiktu) ضحكوا (ḍiḥku)
            f ضحكتي (ḍiḥikti) ضحكت (ḍiḥkat)
            non-past m أضحك (ʔaḍḥak) تضحك (tiḍḥak) يضحك (yiḍḥak) نضحك (niḍḥak) تضحكوا (tiḍḥaku) يضحكوا (yiḍḥaku)
            f تضحكي (tiḍḥaki) تضحك (tiḍḥak)
            imperative m اضحك (aḍḥak) اضحكوا (aḍḥaku)
            f اضحكي (aḍḥaki)

            Etymology 2

            [edit]

              Inherited from Arabic ضَحَّكَ (ḍaḥḥaka).

              Pronunciation

              [edit]

              Verb

              [edit]

              ضحك • (ḍaḥḥak) II (non-past يِضَحِّك (yiḍaḥḥik))

              1. to make (someone) laugh
              2. to make (someone) smile
              Conjugation
              [edit]
              Conjugation of ضحك
              singular plural
              1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
              past m ضحكت (ḍaḥḥakt) ضحكت (ḍaḥḥakt) ضحك (ḍaḥḥak) ضحكنا (ḍaḥḥakna) ضحكتوا (ḍaḥḥaktu) ضحكوا (ḍaḥḥaku)
              f ضحكتي (ḍaḥḥakti) ضحكت (ḍaḥḥakat)
              non-past m أضحك (ʔaḍaḥḥik) تضحك (tiḍaḥḥik) يضحك (yiḍaḥḥik) نضحك (niḍaḥḥik) تضحكوا (tiḍaḥḥiku) يضحكوا (yiḍaḥḥiku)
              f تضحكي (tiḍaḥḥiki) تضحك (tiḍaḥḥik)
              imperative m ضحك (ḍaḥḥik) ضحكوا (ḍaḥḥiku)
              f ضحكي (ḍaḥḥiki)

              Etymology 3

              [edit]

                Inherited from Arabic ضَحْك (ḍaḥk).

                Pronunciation

                [edit]
                • IPA(key): /dˤi.ħik/, /dˤiħk/

                Noun

                [edit]

                ضحك • (ḍiḥik) m (collective, singulative ضحكة f (ḍiḥka), plural ضحكات (ḍiḥkāt))

                1. laughter

                Moroccan Arabic

                [edit]

                Etymology 1

                [edit]

                  Inherited from Arabic ضَحِكَ (ḍaḥika).

                  Pronunciation

                  [edit]

                  Verb

                  [edit]

                  ضحك • (ḍḥak) I (non-past يضحك (yiḍḥak))

                  1. to laugh
                  2. to smile
                  Conjugation
                  [edit]

                  This verb needs an inflection-table template.

                  Etymology 2

                  [edit]

                    Inherited from Arabic ضَحَّكَ (ḍaḥḥaka).

                    Pronunciation

                    [edit]

                    Verb

                    [edit]

                    ضحك • (ḍaḥḥak) II (non-past يضحك (yḍaḥḥak))

                    1. to make (someone) laugh
                    2. to make (someone) smile
                    Conjugation
                    [edit]
                    Conjugation of ضحك
                    singular plural
                    1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                    past m ضحّكت (ḍaḥḥakt) ضحّكتي (ḍaḥḥakti) ضحّك (ḍaḥḥak) ضحّكنا (ḍaḥḥakna) ضحّكتوا (ḍaḥḥaktu) ضحّكوا (ḍaḥḥku)
                    f ضحّكت (ḍaḥḥkāt)
                    non-past m نضحّك (nḍaḥḥak) تضحّك (tḍaḥḥak) يضحّك (yḍaḥḥak) نضحّكوا (nḍaḥḥku) تضحّكوا (tḍaḥḥku) يضحّكوا (yḍaḥḥku)
                    f تضحّكي (tḍaḥḥki) تضحّك (tḍaḥḥak)
                    imperative m ضحّك (ḍaḥḥak) ضحّكوا (ḍaḥḥku)
                    f ضحّكي (ḍaḥḥki)

                    Etymology 3

                    [edit]

                      Inherited from Arabic ضَحْك (ḍaḥk).

                      Pronunciation

                      [edit]

                      Noun

                      [edit]

                      ضحك • (ḍaḥk) m (collective, singulative ضحكة f (ḍaḥka), plural ضحكات (ḍaḥkāt))

                      1. laughter

                      South Levantine Arabic

                      [edit]

                      Etymology 1

                      [edit]

                        Inherited from Arabic ضَحِكَ (ḍaḥika).

                        Pronunciation

                        [edit]

                        Verb

                        [edit]

                        ضحك • (ḍiḥik) I (present بضحك (biḍḥak))

                        1. to laugh
                        2. to smile
                        3. [+ على (ʕalā)] to laugh at, to make fun of
                        4. [+ على (ʕalā)] to scam, to swindle, to rip off (someone)
                        Conjugation
                        [edit]
                        Conjugation of ضحك
                        singular plural
                        1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                        past m ضحكت (ḍḥikt) ضحكت (ḍḥikt) ضحك (ḍiḥik) ضحكنا (ḍḥikna) ضحكتو (ḍḥiktu) ضحكو (ḍiḥku)
                        f ضحكتي (ḍḥikti) ضحكت (ḍiḥkat)
                        present m بضحك (baḍḥak) بتضحك (btiḍḥak) بضحك (biḍḥak) منضحك (mniḍḥak) بتضحكو (btiḍḥaku) بضحكو (biḍḥaku)
                        f بتضحكي (btiḍḥaki) بتضحك (btiḍḥak)
                        subjunctive m أضحك (ʔaḍḥak) تضحك (tiḍḥak) يضحك (yiḍḥak) نضحك (niḍḥak) تضحكو (tiḍḥaku) يضحكو (yiḍḥaku)
                        f تضحكي (tiḍḥaki) تضحك (tiḍḥak)
                        imperative m اضحك (iḍḥak) اضحكو (iḍḥaku)
                        f اضحكي (iḍḥaki)

                        Etymology 2

                        [edit]

                          Inherited from Arabic ضَحَّكَ (ḍaḥḥaka).

                          Pronunciation

                          [edit]

                          Verb

                          [edit]

                          ضحّك • (ḍaḥḥak) II (present بضحّك (biḍaḥḥek))

                          1. to be funny
                          2. to make (someone) laugh
                            Synonym: فقّع (faʔʔaʕ)
                          Conjugation
                          [edit]
                          Conjugation of ضحك
                          singular plural
                          1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                          past m ضحّكت (ḍaḥḥakt) ضحّكت (ḍaḥḥakt) ضحّك (ḍaḥḥak) ضحّكنا (ḍaḥḥakna) ضحّكتو (ḍaḥḥaktu) ضحّكو (ḍaḥḥaku)
                          f ضحّكتي (ḍaḥḥakti) ضحّكت (ḍaḥḥakat)
                          present m بضحّك (baḍaḥḥik) بتضحّك (bitḍaḥḥik) بضحّك (biḍaḥḥik) منضحّك (minḍaḥḥik) بتضحّكو (bitḍaḥḥku) بضحّكو (biḍaḥḥku)
                          f بتضحّكي (bitḍaḥḥki) بتضحّك (bitḍaḥḥik)
                          subjunctive m اضحّك (aḍaḥḥik) تضحّك (tḍaḥḥik) يضحّك (yḍaḥḥik) نضحّك (nḍaḥḥik) تضحّكو (tḍaḥḥku) يضحّكو (yḍaḥḥku)
                          f تضحّكي (tḍaḥḥki) تضحّك (tḍaḥḥik)
                          imperative m ضحّك (ḍaḥḥik) ضحّكو (ḍaḥḥku)
                          f ضحّكي (ḍaḥḥki)