ब्रह्मचर्य

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Sanskrit[edit]

Noun[edit]

ब्रह्मचर्य (brahma-cáryan

  1. Brahmacharya: the study of the Veda
  2. the state of an unmarried religious student
  3. a state of continence and chastity
    in accusative with √grah, √car, √vas, ā-√gam, upa-√i — to practise chastity

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of ब्रह्मचर्य
Nom. sg. ब्रह्मचर्यम् (brahmacaryam)
Gen. sg. ब्रह्मचर्यस्य (brahmacaryasya)
Singular Dual Plural
Nominative ब्रह्मचर्यम् (brahmacaryam) ब्रह्मचर्ये (brahmacarye) ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Vocative ब्रह्मचर्य (brahmacarya) ब्रह्मचर्ये (brahmacarye) ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Accusative ब्रह्मचर्यम् (brahmacaryam) ब्रह्मचर्ये (brahmacarye) ब्रह्मचर्याणि (brahmacaryāṇi)
Instrumental ब्रह्मचर्येण (brahmacaryeṇa) ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām) ब्रह्मचर्यैः (brahmacaryaiḥ)
Dative ब्रह्मचर्याय (brahmacaryāya) ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām) ब्रह्मचर्येभ्यः (brahmacaryebhyaḥ)
Ablative ब्रह्मचर्यात् (brahmacaryāt) ब्रह्मचर्याभ्याम् (brahmacaryābhyām) ब्रह्मचर्येभ्यः (brahmacaryebhyaḥ)
Genitive ब्रह्मचर्यस्य (brahmacaryasya) ब्रह्मचर्ययोः (brahmacaryayoḥ) ब्रह्मचर्याणाम् (brahmacaryāṇām)
Locative ब्रह्मचर्ये (brahmacarye) ब्रह्मचर्ययोः (brahmacaryayoḥ) ब्रह्मचर्येषु (brahmacaryeṣu)


Related terms[edit]

Descendants[edit]

References[edit]