Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



समवाय (samavāyam

  1. coming together, contact, congress, crowd (GṛS., Gaut., Mn.)
  2. conjunction of heavenly bodies (MBh., VarBṛS.)
  3. collision (ŚrS., Gaut., Sarvad.)
  4. perpetual union, logically inseparable relationship (Kap., Jaim., IW.)
  5. duration (MBh.)


Masculine a-stem declension of समवाय
Nom. sg. समवायः (samavāyaḥ)
Gen. sg. समवायस्य (samavāyasya)
Singular Dual Plural
Nominative समवायः (samavāyaḥ) समवायौ (samavāyau) समवायाः (samavāyāḥ)
Vocative समवाय (samavāya) समवायौ (samavāyau) समवायाः (samavāyāḥ)
Accusative समवायम् (samavāyam) समवायौ (samavāyau) समवायान् (samavāyān)
Instrumental समवायेन (samavāyena) समवायाभ्याम् (samavāyābhyām) समवायैः (samavāyaiḥ)
Dative समवायाय (samavāyāya) समवायाभ्याम् (samavāyābhyām) समवायेभ्यः (samavāyebhyaḥ)
Ablative समवायात् (samavāyāt) समवायाभ्याम् (samavāyābhyām) समवायेभ्यः (samavāyebhyaḥ)
Genitive समवायस्य (samavāyasya) समवाययोः (samavāyayoḥ) समवायानाम् (samavāyānām)
Locative समवाये (samavāye) समवाययोः (samavāyayoḥ) समवायेषु (samavāyeṣu)


  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 1157