โปรเตสแตนต์

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Thai[edit]

Etymology[edit]

From English protestant.

Pronunciation[edit]

Orthographicโปรเตสแตนต์
o p r e t s æ t n t ʻ
Phonemic
{Unorthographical; Short}
โปฺร-เต๊ส-แต็๊น
o p ̥ r – e t ˊ s – æ t ˘ ˊ n
RomanizationPaiboonbproo-dtées-dtɛ́n
Royal Institutepro-tes-taen
(standard) IPA(key)/proː˧.teːs˦˥.tɛn˦˥/

Adjective[edit]

โปรเตสแตนต์ (bproo-dtées-dtɛ́n)

  1. (Christianity) Protestant.

Noun[edit]

โปรเตสแตนต์ (bproo-dtées-dtɛ́n)

  1. (Christianity) Protestant.

Proper noun[edit]

โปรเตสแตนต์ (bproo-dtées-dtɛ́n)

  1. (Christianity) Protestantism.