ἱπποπόταμος
See also: ιπποπόταμος
Ancient Greek
Etymology
From ῐ̔́ππος (híppos, “horse”) + ποτᾰμός (potamós, “river”).
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /hip.po.pó.ta.mos/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /(h)ip.poˈpo.ta.mos/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ip.poˈpo.ta.mos/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ip.poˈpo.ta.mos/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /i.poˈpo.ta.mos/
Noun
ῐ̔πποπότᾰμος • (hippopótamos) m (genitive ῐ̔πποποτᾰ́μου); second declension
Inflection
Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | ὁ ῐ̔πποπότᾰμος ho hippopótamos |
τὼ ῐ̔πποποτᾰ́μω tṑ hippopotámō |
οἱ ῐ̔πποπότᾰμοι hoi hippopótamoi | ||||||||||
Genitive | τοῦ ῐ̔πποποτᾰ́μου toû hippopotámou |
τοῖν ῐ̔πποποτᾰ́μοιν toîn hippopotámoin |
τῶν ῐ̔πποποτᾰ́μων tôn hippopotámōn | ||||||||||
Dative | τῷ ῐ̔πποποτᾰ́μῳ tôi hippopotámōi |
τοῖν ῐ̔πποποτᾰ́μοιν toîn hippopotámoin |
τοῖς ῐ̔πποποτᾰ́μοις toîs hippopotámois | ||||||||||
Accusative | τὸν ῐ̔πποπότᾰμον tòn hippopótamon |
τὼ ῐ̔πποποτᾰ́μω tṑ hippopotámō |
τοὺς ῐ̔πποποτᾰ́μους toùs hippopotámous | ||||||||||
Vocative | ῐ̔πποπότᾰμε hippopótame |
ῐ̔πποποτᾰ́μω hippopotámō |
ῐ̔πποπότᾰμοι hippopótamoi | ||||||||||
Notes: |
|
Descendants
- → Danish: flodhest (calque)
- → German: Flusspferd (calque)
- → English: river horse (calque)
- → Latin: hippopotamus (see there for further descendants)
- → Old Armenian: գետաձի (getaji) (calque)
References
- “ἱπποπόταμος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- ἱπποπόταμος in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette