ὑπόσπονδος
Ancient Greek
[edit]Etymology
[edit]ὑπό (hupó, “under”) + σπονδή (spondḗ, “truce, treaty”)
Pronunciation
[edit]- (5th BCE Attic) IPA(key): /hy.pós.pon.dos/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /(h)yˈpos.pon.dos/
- (4th CE Koine) IPA(key): /yˈpos.pon.dos/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /yˈpos.pon.dos/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /iˈpos.pon.dos/
Adjective
[edit]ῠ̔πόσπονδος • (hupóspondos) m or f (neuter ῠ̔πόσπονδον); second declension
Declension
[edit]Number | Singular | Dual | Plural | |||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Case/Gender | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | Masculine / Feminine | Neuter | ||||||||
Nominative | ῠ̔πόσπονδος hupóspondos |
ῠ̔πόσπονδον hupóspondon |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔πόσπονδοι hupóspondoi |
ῠ̔πόσπονδᾰ hupósponda | ||||||||
Genitive | ῠ̔ποσπόνδου hupospóndou |
ῠ̔ποσπόνδου hupospóndou |
ῠ̔ποσπόνδοιν hupospóndoin |
ῠ̔ποσπόνδοιν hupospóndoin |
ῠ̔ποσπόνδων hupospóndōn |
ῠ̔ποσπόνδων hupospóndōn | ||||||||
Dative | ῠ̔ποσπόνδῳ hupospóndōi |
ῠ̔ποσπόνδῳ hupospóndōi |
ῠ̔ποσπόνδοιν hupospóndoin |
ῠ̔ποσπόνδοιν hupospóndoin |
ῠ̔ποσπόνδοις hupospóndois |
ῠ̔ποσπόνδοις hupospóndois | ||||||||
Accusative | ῠ̔πόσπονδον hupóspondon |
ῠ̔πόσπονδον hupóspondon |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔ποσπόνδους hupospóndous |
ῠ̔πόσπονδᾰ hupósponda | ||||||||
Vocative | ῠ̔πόσπονδε hupósponde |
ῠ̔πόσπονδον hupóspondon |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔ποσπόνδω hupospóndō |
ῠ̔πόσπονδοι hupóspondoi |
ῠ̔πόσπονδᾰ hupósponda | ||||||||
Derived forms | Adverb | Comparative | Superlative | |||||||||||
ῠ̔ποσπόνδως hupospóndōs |
ῠ̔ποσπονδότερος hupospondóteros |
ῠ̔ποσπονδότᾰτος hupospondótatos | ||||||||||||
Notes: |
|
Further reading
[edit]- “ὑπόσπονδος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- “ὑπόσπονδος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers