-ωμα

See also: ωμά

Ancient Greek

Etymology

From -όω (-óō) + -μα (-ma) (from Proto-Indo-European *-mn̥), which lengthens a preceding vowel.

Pronunciation

 

• IPA^(key): /ɔː.ma/ → /o.ma/ → /o.ma/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /ɔː.ma/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /o.ma/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /o.ma/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /o.ma/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /o.ma/

Suffix

-ωμα • (-ōma)

1. a suffix indicating a structure or mass (especially pathological)

Derived terms

Ancient Greek terms suffixed with -ωμα

ἀθήρωμα

ἄρωμα

λάβδωμα

λεύκωμα

πελίδνωμα

σχαλίδωμα

τράχωμα

Descendants

• Greek: -ωμα (-oma)
• → English: -oma, -ome
• → French: -ome
• → Italian: -oma
• → Portuguese: -oma
• → Spanish: -oma

Greek

Etymology

From Ancient Greek -ωμα (-ōma).

Suffix

-ωμα • (-oma) n

1. a suffix indicating a structure, system, or object

Declension

Declension of -ωμα

	singular	plural
nominative	-ωμα (-oma)	-ώματα (-ómata)
genitive	-ώματος (-ómatos)	-ωμάτων (-omáton)
accusative	-ωμα (-oma)	-ώματα (-ómata)
vocative	-ωμα (-oma)	-ώματα (-ómata)

Derived terms

• άμαξα (ámaxa, “body”), whence αμάξωμα (amáxoma, “bodywork”)
• κουμπί (koumpí, “button”), whence κούμπωμα (koúmpoma, “buttoning”)

Greek terms suffixed with -ωμα

αερογεφύρωμα

αέτωμα

αμάξωμα

δικαίωμα

κιγκλίδωμα

κύκλωμα

λεύκωμα

σπείρωμα

τρίχωμα