Jump to content

autentico

From Wiktionary, the free dictionary

Catalan

[edit]

Verb

[edit]

autentico

  1. first-person singular present indicative of autenticar

Italian

[edit]

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /awˈtɛn.ti.ko/
  • Rhymes: -ɛntiko
  • Hyphenation: au‧tèn‧ti‧co

Etymology 1

[edit]

From Latin authenticus, from Ancient Greek αὐθεντικός (authentikós).

Adjective

[edit]

autentico (feminine autentica, masculine plural autentici, feminine plural autentiche)

  1. genuine, authentic
  2. true
Derived terms
[edit]
[edit]

Etymology 2

[edit]

Verb

[edit]

autentico

  1. first-person singular present indicative of autenticare

Further reading

[edit]
  • autentico”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

Anagrams

[edit]

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

Alternative form of authenticō

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

autenticō (present infinitive autenticāre, perfect active autenticāvī, supine autenticātum); first conjugation

  1. (Medieval Latin) alternative form of authenticō
    • 1581, Francesco Accolti, Iurisconsulti Eminentissimi ac Subtilitatum Principis[1], page 59:
      ʃicut ʃigillum iudicis poteʃt autenticare ʃcriptura pertinentem ad officium ʃuum, ita poʃʃit autenticare contractu factum coram ʃe, licet non pertineat ad eius officium.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

[edit]

Derived terms

[edit]

References

[edit]

Portuguese

[edit]

Pronunciation

[edit]
  • (Brazil) IPA(key): /aw.tẽˈt͡ʃi.ku/ [aʊ̯.tẽˈt͡ʃi.ku]

  • Hyphenation: au‧ten‧ti‧co

Verb

[edit]

autentico

  1. first-person singular present indicative of autenticar

Spanish

[edit]

Verb

[edit]

autentico

  1. first-person singular present indicative of autenticar