From Wiktionary, the free dictionary
From bieda + -ula. First attested in 1887.[1][2]
- IPA(key): /bjɛˈdu.la/
- Rhymes: -ula
- Syllabification: bie‧du‧la
biedula f (diminutive biedulka)
- (colloquial, endearing) poor thing
- Synonyms: biedak, biedactwo
- ^ Przegląd Tygodniowy Życia Społecznego, Literatury i Sztuk Pięknych R.22[1], number 21, 1887, page 294
- ^ biedula in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego
- “biedula”, in Wielki słownik języka polskiego[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
- “biedula”, in Polish dictionaries at PWN[3] (in Polish)
